V KO 38/15

Sygn. akt V KO 38/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący) SSN Małgorzata Gierszon SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca) w sprawie Z. S. oskarżonego o czyny z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 22 lipca 2015 r., wniosku Sądu Rejonowego w Turku z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II K 561/14, o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Do Sądu Rejonowego w Turku wpłynął akt oskarżenia przeciwko Z.S. oskarżonemu o czyn z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Oskarżony Z. S. na stałe mieszka w W.. Pismem z dnia 8 stycznia 2015 r. obrońca oskarżonego poinformował o niemożności stawienia się przez oskarżonego na rozprawę wyznaczoną w dniu 14 stycznia 2015 r. z uwagi na kolizję terminów z rozprawą kasacyjną w Sądzie Najwyższym w sprawie II KK 125/14 i wniósł o zmianę terminu rozprawy. Następnie, pismem z dnia 3 marca 2015 r., obrońca poinformował Sąd, że ze względów zdrowotnych oskarżony Z.S. nie stawi się na kolejny termin rozprawy, tj. w dniu 4 marca 2015 r. 2 W toku następnej rozprawy w dniu 22 kwietnia 2015 r. oskarżony Z. S. wniósł o rozważenie wystąpienie do Sądu Najwyższego o przekazanie niniejszej sprawy Sądowi Rejonowemu Warszawa Praga – Północ w Warszawie, jako sądowi właściwemu według miejsca jego zamieszkania. Uzasadniając wniosek podniósł obawy, co do możliwości dalszego obiektywnego procedowania przez sąd miejscowo właściwy w związku z treścią zapadłych w jego sprawie wyroków Sądu Okręgowego w Koninie, jak również swój zły stan zdrowia, zdiagnozowanego guza nadnercza oraz konieczność stałego pozostawania pod opieką lekarzy kardiologów, onkologów i neurologów. Na dowód przedstawił stosowną dokumentację lekarską, w tym opinię sporządzoną przez specjalistę chirurga oraz specjalistę psychiatrę. Powołując się na treść przedłożonej przez oskarżonego dokumentacji medycznej, Sąd Rejonowy w Turku zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie niniejszej sprawy w trybie art. 37 k.p.k. Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie uznaje się, że „dobro wymiaru sprawiedliwości” stanowiące podstawę przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu w oparciu o przepis art. 37 k.p.k. to między innymi „realna możliwość osądzenia sprawy w innym sądzie w sytuacji, gdy – stwierdzony opiniami biegłego lub biegłych – stan zdrowia oskarżonego uniemożliwia mu stawiennictwo w sądzie właściwym, a czyni realnym jego udział w postępowaniu w innym, bliższym miejsca jego zamieszkania sądzie” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia: 25 lutego 2010 r., II KO 6/10, OSNwSK 2010, poz. 432; 12 marca 2008 r., II KO 5/08, OSNwSK 2008, poz. 598; 12 października 2006 r., III KO 61/06, OSNwSK 2006, poz. 1944). Z dokumentacji medycznej dotyczącej oskarżonego Z.S., w tym przedłożonych przez oskarżonego opinii lekarskich nie wynika, aby stan zdrowia Z.S. wykluczał stawienie się przez niego w aktualnie prowadzącym postępowanie sądzie, odległym od jego miejsca zamieszkania, a jedynie, że w sposób istotny utrudnia dojazdy na rozprawę. 3 Przepis art. 37 k.p.k. jako wyjątkowy, dający podstawę do odejścia od właściwości miejscowej sądu nie podlega interpretacji rozszerzającej. Nadmierne jego wykorzystywanie prowadziłoby bowiem do podważenia zaufania do niezależności sądów i niezawisłości sędziów. W świetle zebranego materiału dowodowego bezpodstawne są obawy oskarżonego, że Sąd miejscowo właściwy może orzekać w sposób nieobiektywny. Podsumowując, w realiach sprawy brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k.