V KO 82/19

Sygn. akt V KO 82/19 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie M. T., oskarżonej z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 23 października 2019 r., wniosku Sądu Rejonowego w S. z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV K (…), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario, p o s t a n o w i ł : nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w S. postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2019 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie do rozpoznania sprawy o sygn. akt IV KK 746/19 innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W jego uzasadnieniu wskazano, że sprawa dotyczy przestępstwa znieważenia funkcjonariuszy publicznych – sędziów Sądu Apelacyjnego w (…), Sądu Okręgowego w S. oraz Sądów 1) Rejonowych. Zdaniem Sądu występującego z wnioskiem o przekazanie powyższa okoliczność może wywoływać w opinii publicznej wprawdzie mylne, ale uzasadnione wątpliwości co do bezstronnego rozpoznania sprawy. 2 Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja określona art. 37 k.p.k. ma charakter odstępstwa od zasady właściwości miejscowej sądu i powinna mieć zastosowane jedynie w szczególnych przypadkach, a zatem i okoliczności wskazane przez Sąd muszą mieć charakter wyjątkowy, a nie sprowadzać się jedynie do wskazania na abstrakcyjną obawę postrzegania postępowania przed Sądem orzekającym jako obciążonego brakiem bezstronności. Okoliczności przywołane we wniosku o przekazanie sprawy nie mogą podważyć obiektywizmu Sądu Rejonowego w S., zwłaszcza, że czyn zarzucany oskarżonej nie dotyczy żadnego z sędziów tego Sądu. Nawet zresztą, gdyby tak było, to fakt ten nie podważałby jeszcze bezstronności Sądu jako całości, a jedynie uzasadniałby wyłączenie danego sędziego w trybie art. 42 § 2 k.p.k. w zw. z art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k. Podstawą do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu nie jest również to, że pokrzywdzonymi są sędziowie Sądu Okręgowego w S. oraz Sądu Apelacyjnego w (…), skoro sprawa toczy się przez Sądem Rejonowym w S. i nie ma pewności co do tego, czy wydawane w toku postępowania decyzje procesowe będą poddawane kontroli instancyjnej. Również jednak i w takiej sytuacji instytucją adekwatną i wystarczającą do zapewnienia bezstronności sądu jest unormowanie zawarte w art. 40 k.p.k. oraz art. 41 k.p.k. i nast. Warto na koniec przytoczyć pogląd, akcentowany przez Sąd Najwyższy we wcześniejszych judykatach, zgodnie z którym autorytet i powaga wymiaru sprawiedliwości wymagają, aby sądy nie ulegały presji stron procesowych i opinii publicznej, ani nie popadały w zwątpienie co do własnych kompetencji w zakresie przeprowadzenia rzetelnego procesu. Racjonalna nieustępliwość w tym względzie sprzyja kształtowaniu się pozytywnego wizerunku organów trzeciej władzy, minimalizując tym samym wątpliwości co do obiektywizmu i niezawisłości w rozpoznawaniu przyszłych spraw, ograniczając tendencję do nadużywania stosowania właściwości delegacyjnej, w związku z inicjatywami sądów, na tle wątpliwości co do respektowania gwarancji sprawiedliwego procesu (postanowienie SN z dnia 22 listopada 2012 r., LEX nr 1228521; zob. też: postanowienie SN z dnia 3 28 października 2011 r., III KO 72/11, LEX nr 104040; por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2018 r., IV KO 41/18, LEX nr 2498080). Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. as