V KO 89/19

Sygn. akt V KO 89/19 POSTANOWIENIE Dnia 18 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie R. B. skazanego z art. 211 § 1 k.k. i art. 253 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 18 listopada 2019 r. wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt III K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE W dniu 13 września 2019 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek R.B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt III K (…). W dniu 17 września 2019 r. Przewodniczący V Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego zarządził zwrócić się do skazanego o udzielenie – w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania – informacji jakie to nowe okoliczności mają stanowić podstawę wniosku o wznowienie 2 postępowania, albowiem w treści swojego wniosku takich nowych okoliczności ani faktów nie wskazał, odwołując się jedynie do kontestowania poczynionych ustaleń faktycznych i zanegowania prawidłowości rozstrzygnięcia. Na to pismo, doręczone w dniu 26 września 2019 r., R.B. nie udzielił odpowiedzi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Unormowanie wynikające z treści art. 545 § 3 k.p.k. określa możliwość odmowy przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 art. 545 k.p.k. (obrońca lub pełnomocnik) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność. W judykaturze prezentowany jest pogląd, że uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny jest zatem dopuszczalne, gdy w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, wniosek taki oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę działanie sądu z urzędu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2019 r., V KO 28/19). Wniosek złożony przez R.B. nie zawiera ani przesłanek zawartych w przywoływanych w cytowanym judykacie przepisach, ani argumentacji wskazującej na wystąpienie jakiejkolwiek nowej okoliczności uzasadniającej wznowienie. Mimo wezwania go do uzupełnienia tego braku, skazany w ogóle nie podjął takiej próby. W zaistniałej więc sytuacji należało wniosek ocenić jako oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k. i odmówić jego przyjęcia, bez podejmowania dodatkowych czynności w postaci usunięcia braku formalnego związanego z przymusem adwokacko -radcowskim (art. 545 § 2 k.p.k.). as