V KR 54/78

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Musioł (sprawozdawca). Sędziowie: M. Budzianowski, J. Cieślak.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Jodelis.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 3 maja 1978 r. między innymi sprawy Stanisława P., oskarżonego z art. 215 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 30 grudnia 1977 r.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. d dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102) darował w całości orzeczoną oskarżonemu Stanisławowi P. karę pozbawienia wolności.Uzasadnienie faktyczneStanisław P. oskarżony został o to, że w lutym 1977 r. w C., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przyjął od Stanisława W. i Wiesława W. co najmniej 17.000 kg stali w prętach żebrowanych dwuskośnie do zbrojenia betonu o przekroju 16 milimetrów wartości nie mniejszej niż 133.450 zł, którą przechowywał u siebie, a następnie, wiedząc, że stal ta pochodzi z kradzieży dokonanej na szkodę jednostki gospodarki uspołecznionej, pomógł do jej zbycia, za co uzyskał dla siebie korzyść majątkową w wysokości 7.000 zł, tj. o popełnienie przestępstwa określonego w art. 215 § 2 k.k., i wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 30 grudnia 1977 r. skazany został na karę 3 lat pozbawienia wolności i 30.000 zł grzywny (...).Od powyższego wyroku wniósł rewizję oskarżony Stanisław P. (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Rewizja oskarżonego Stanisława P. jest słuszna w tej części, w której zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. d dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102).Inna interpretacja byłaby sprzeczna zarówno z brzmieniem przepisu art.1 ust. 1 pkt 2 lit. d dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii, jak i intencją tego aktu prawnego.W tych warunkach, skoro w grę nie wchodzą wyłączenia możliwości stosowania amnestii wymienione w art. 4 cytowanego dekretu o amnestii, Sąd Wojewódzki wymierzając oskarżonemu Stanisławowi P. karę 3 lat pozbawienia wolności powinien był mu tę karę darować (...).