VI KRN 262/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Mirski. Sędziowie: K. Mochtak, Z. Ziemba (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 25 października 1977 r. sprawy Antoniny i Stanisława I., oskarżonych z art. 159 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Białej Podlaskiej z tymczasową siedzibą w Radzyniu Podlaskim z dnia 29 lipca 1977 r.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił co do Antoniny i Stanisława I. wyrok Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z dnia 17 stycznia 1977 r. oraz na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102) postępowanie w tej części umorzył (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim wyrokiem z dnia 17 stycznia 1977 r. uznał oskarżonych Antoninę i Stanisława I. za winnych tego, że w dniu 2 października 1976 r. w S., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wzięli udział w pobiciu Mieczysława C. oraz jego żony Zenobii, używając niebezpiecznych narzędzi w szczególności w ten sposób, że Antonina I. kopała po udach leżącą Zenobię C. oraz podżegała synów i męża do bicia, a Stanisław I. dwukrotnie uderzył Mieczysława C. ręką w twarz, następnie zaś kamieniem uderzył Zenobię C. w pierś i leżącą kopał w brzuch oraz kilkakrotnie po udach, w wyniku czego Mieczysław i Zenobia C. doznali naruszenia czynności ciała na okres poniżej 7 dni, i za to Sąd ten skazał oskarżonych na podstawie art. 159 k.k. w związku z art. 73 i 74 § 1 k.k. na karę po 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tych kar wobec każdego z oskarżonych na okres 3 lat. Ponadto na podstawie art. 75 § 1 k.k. Sąd ten wymierzy oskarżonym grzywny po 7.000 zł.Sąd Wojewódzki w Białej Podlaskiej po rozpoznaniu rewizji oskarżonych wyrokiem z dnia 29 lipca 1977 r. wyrok Sądu Rejonowego utrzymał w mocy.W uzasadnieniu powyższego wyroku sąd rewizyjny podał, że jego zdaniem zastosowanie przepisów dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102) nie było celowe, skoro Sąd Rejonowy warunkowo zawiesił wobec oskarżonych wymierzone im kary pozbawienia wolności, wobec czego pomyślny upływ okresu próby jest korzystniejszy niż darowanie kary.Od wyroku Sądu Wojewódzkiego wniósł rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonych Minister Sprawiedliwości, zarzucając obrazę art. 2 ust. 1 pkt 3 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102) wskutek niezastosowania wobec oskarżonych powyższego przepisu oraz wnosząc o zmianę powyższego wyroku przez uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z dnia 17 stycznia 1977 r. i umorzenie postępowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102) w stosunku do oskarżonych Antoniny i Stanisława I.Stanowisko Sądu Wojewódzkiego nie jest zasadne.Orzekając - na skutek rewizji wniesionej przez oskarżonych - po wejściu w życie dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii Sąd ten powinien uwzględnić, co następuje:Do dnia wejścia w życie powyższego dekretu oskarżona Antonina I. ukończyła 57 lat, a oskarżony Stanisław I. - 67 lat. Należeli oni zatem do kategorii osób wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. b cytowanego dekretu o amnestii. Przy braku wyłączeń przewidzianych w art. 4 tegoż dekretu i uwzględniając wysokość kary nieprawomocnie orzeczonej, należało rozważyć zastosowanie wobec oskarżonych art. 2 ust. 1 pkt 3 wymienionego dekretu o amnestii. Z uzasadnienia wyroku należy wnosić, że sąd rewizyjny wziął pod uwagę jedynie darowanie wymierzonych oskarżonym kar pozbawienia wolności ze względu na orzeczenie wobec nich na podstawie art. 75 § 1 k.k. kary grzywny. Należy jednak podnieść, że orzeczenie na podstawie powyższego przepisu kary grzywny, będącej jedynie fakultatywną konsekwencją zastosowania wobec sprawcy warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej kary pozbawienia wolności, nie stoi na przeszkodzie umorzeniu przez sąd rewizyjny postępowania karnego na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii - por. tezę pierwszą wyroku składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 1976 r. - VI KRN 90/76 (OSNKW 1976, z. 10-11, poz. 125), dotyczącą identycznego przepisu - art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (...).