V KRN 148/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kubec, Sędziowie: M. Budzianowski, J. Szamrej (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Rzeszewicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 1970 r. sprawy Tadeusza K., oskarżonego z art. 230 § 1 d.k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść oskarżonego od wyroku Sądu Powiatowego w Puławach z dnia 14 października 1969 r.uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Powiatowemu w Puławach do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego w Puławach z dnia 14 października 1969 r. Tadeusz K. został skazany z mocy art. 230 § 1 d.k.k. na karę 3 lat więzienia za to, że dnia 6 lipca 1969 r. w K. nieumyślnie spowodował śmierć Ryszarda Z. w ten sposób, iż uderzył go pięścią w podbródek, na skutek czego Ryszard Z. upadł na chodnik, doznając złamania kości podstawy i sklepienia czaszki oraz stłuczenia mózgu, w następstwie których to obrażeń zmarł. Na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) wymierzona kara więzienia została jednocześnie złagodzona o połowę, tj. do 1 roku i 6 miesięcy.Od tego wyroku, który się uprawomocnił wobec niezaskarżenia przez strony, Minister Sprawiedliwości założył rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego.Rewizja nadzwyczajna zarzuca zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 8 i 320 d.k.p.k., przez zaniechanie rozważenia, czy przestępstwo nie miało charakteru chuligańskiego.Podnosząc powyższy zarzut, rewizja nadzwyczajna wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Powiatowemu w Puławach do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wyrok Sądu Powiatowego został uzasadniony na wniosek obrońcy oskarżonego, który następnie nie założył jednak rewizji. Z uzasadnienia tego wynika, że Sąd Powiatowy z obrazą art. 8 i 320 d.k.p.k. w ogóle nie rozważył kwestii chuligańskiego charakteru przypisanego oskarżonemu przestępstwa, co miało znaczenie tym istotniejsze, że od tego zależało stosowanie amnestii.Zajście miało miejsce na stacji kolejowej w K. Na ławce siedzieli bracia przyrodni Jan S. i Ryszard Z. Oskarżony usiadł między nimi i wtedy doszło między Ryszardem Z. a oskarżonym do wzajemnego przepychania się, w następstwie czego oskarżony Tadeusz K. przygniótł Jana S. do poręczy ławki, a na zwrócone uwagi zareagował uderzeniem Jana S. ręką w twarz. Wkrótce potem na peronie Tadeusz K. potrącił przechodzącego obok Ryszarda Z. i uderzył go ręką w twarz. Ryszard Z. upadł, doznając obrażeń, które doprowadziły do jego śmierci.Miejsce i sposób działania oskarżonego, który był wówczas w stanie nietrzeźwym, mogły przemawiać za uznaniem, że przestępstwo miało charakter chuligański. Nie stała temu na przeszkodzie okoliczność, że występek z art. 230 § 1 d.k.k. jest przestępstwem nieumyślnym, albowiem oskarżony dopuścił się umyślnego zamachu na nietykalność człowieka, który to czyn został tak zakwalifikowany zgodnie z art. 36 d.k.k. jedynie ze względu na skutek objęty winą nieumyślną. Analogiczne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w pkt II ust. 4 wytycznych wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w sprawie przestępstw o charakterze chuligańskim (OSNKW z 1966 r., zesz. 7, poz. 68). Należy uznać, iż stanowisko to w nowym stanie prawnym pozostaje nadal aktualne.Z tych względów oraz biorąc pod uwagę, że oskarżony nie został uprzedzony o możliwości uznania przestępstwa za mające chuligański charakter oraz o grożącej mu w związku z tym surowszej odpowiedzialności, Sąd Najwyższy uznał, że rewizja nadzwyczajna jest zasadna i dlatego nie przesądzając kwestii merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przy ponownym jej rozpoznaniu, orzekł jak wyżej (...).