Z 13/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Radwański.Sędziowie: płk W. Sieracki (sprawozdawca), płk Z. Furtak.Prokurator: ppłk W. Ciechanowicz.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym zażalenie oskarżonego Andrzeja S. wniesione na postanowienie Wojskowego Sądu Garnizonowego w Zielonej Górze z dnia 12 sierpnia 1964 r., mocą którego pozostawiono jego prośbę o zastosowanie amnestii bez uwzględnienia.Oskarżony Andrzej S. wnosi w swym zażaleniu o uchylenie powołanego postanowienia i zastosowanie wobec niego odpowiednich przepisów dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii i o darowanie w związku z tym wymierzonej mu prawomocnym wyrokiem kary pozbawienia wolności wywodząc, że w sentencji prawomocnego wyroku wydanego w jego sprawie nie ma wzmianki o tym, że popełnione przezeń przestępstwo z art. 133 § 1 k.k. było przestępstwem o charakterze chuligańskim, że w istocie rzeczy popełnione przezeń przestępstwo nie miało charakteru chuligańskiego, gdyż uderzył on konduktora PKS dopiero wówczas, gdy konduktor ten złapał go za rękę i zaczął go ciągnąć, i że nie uderzyłby tego konduktora, gdyby ten nie zastosował wobec niego przemocy.Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić zażalenia skazanego i postanowienie Wojskowego Sądu Garnizonowego w Zielonej Górze z dnia 12 sierpnia 1964 r. w sprawie Andrzeja S. pozostawić w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Wywody skazanego, że popełnione przezeń przestępstwo z art. 133 § 1 k.k. nie było czynem o charakterze chuligańskim, nie są przekonywające. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, że - wbrew wywodom żalącego się - o tym, czy konkretne przestępstwo jest przestępstwem o charakterze chuligańskim, decyduje nie tylko sama treść sentencji prawomocnego wyroku ani też sama kwalifikacja prawna czynu, lecz całokształt okoliczności ustalonych w uzasadnieniu wyroku stanowiącego integralną część prawomocnego wyroku lub też wynikających z materiału dowodowego, stanowiącego podstawę faktyczno-prawną wyroku. Tak więc sąd, który w związku z dekretem z dnia 22 lipca 1964 r. o amnestii rozstrzyga kwestię, czy dane przestępstwo z powodu swego chuligańskiego charakteru jest wyłączone spod działania amnestii, ma obowiązek - w celu ustalenia charakteru przestępstwa - badać i analizować całokształt okoliczności sprawy ustalonych bądź w treści całego wyroku (a nie tylko jego sentencji), bądź też wynikających z materiału dowodowego, stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych i prawnych wyroku, a także uzasadnienia dotyczącego wymiaru kary. Tego rodzaju postępowanie sądu powinno mieć miejsce tylko w takich sprawach, w których sąd wyrokujący nie zajął stanowiska co do tego, czy przestępstwo miało charakter czynu chuligańskiego, czy też pozbawione było takiego charakteru.Jeżeli w prawomocnym wyroku stwierdzono, że popełnione przez skazanego przestępstwo było przestępstwem o charakterze chuligańskim bądź w kwalifikacji prawnej czynu powołano odpowiednie przepisy ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o zaostrzeniu odpowiedzialności karnej za chuligaństwo, to w takim wypadku - wobec prawomocności wyroku - sąd rozpatrujący sprawę w związku z dekretem z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii nie ma obowiązku ponownego badania, czy popełnione przez skazanego przestępstwo jest przestępstwem o charakterze chuligańskim. To samo dotyczy spraw zakończonych prawomocnymi wyrokami, w których stwierdzono, że popełnione przez skazanego przestępstwo nie było przestępstwem chuligańskim. Ponowne badanie we wspomnianym aspekcie spraw obu wymienionych kategorii byłoby dopuszczalne tylko w trybie nadzoru sądowego na skutek wniosku rewizyjnego (rewizji nadzwyczajnej) na korzyść (pierwsza kategoria spraw) lub na niekorzyść (druga kategoria sprawy) oskarżonego.Przystępując do meritum rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie postanowił nie zastosować wobec skazanego Andrzeja S. odpowiednich przepisów wspomnianego wyżej dekretu o amnestii, gdyż Sąd wyrokujący w uzasadnieniu wymiaru kary, stanowiącym integralną część prawomocnego wyroku, stwierdził, że skazany dopuścił się czynu z pobudek chuligańskich.