V KRN 160/87

Uzasadnienie faktyczneZ niekwestionowanych ustaleń Sądu Rejonowy w S. - opartych na nie budzących wątpliwości dowodach ujawnionych na rozprawie wynika, że oskarżony sporządził i przechowywał w obrębie swych zabudowań odpowiednio ukryty półprodukt do nielegalnego wyrobu spirytusu w postaci zacieru w ilości 110 litrów. Przechowywał również w ukryciu przyrząd składający się z bańki metalowej i zamontowanej w niej spirali miedzianej, którego właściwości wskazują na to, że służył do produkcji takiego spirytusu.Bezspornym faktem jest również, że Cz.Sz. był już w 1982 r. skazany prawomocnie za przestępstwo z art. 3 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego wyrobu spirytusu na karę 1 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata.W ocenie Sądu rewizyjnego działanie oskarżonego będące przedmiotem osądu zawiera znikomy ładunek społecznego niebezpieczeństwa. Stanowisko swoje tenże Sąd uzasadnił tym, że oskarżony ma ponadto 60 lat, uprawia tylko 1,16 ha ziemi i poza jedną krową nie posiada żadnego majątku; z uwagi na zły stan zdrowia nie nadawał się nawet do aresztowania i w tej sytuacji, gdy przed nim stoi perspektywa odbycia uprzednio orzeczonej kary warunkowo zawieszonej - nie jest społecznie niezbędne skazywanie na 3 lata (?) pozbawienia wolności i nierealną w jego sytuacji grzywnę w kwocie 300.000 zł.Powyższy pogląd Sądu rewizyjnego pozostaje w rażącej sprzeczności z ukształtowaną przez doktrynę prawa karnego i orzecznictwo SN generalną zasadą, że wniosek o znikomości społecznego niebezpieczeństwa czynu może być oparty łącznie na przedmiotowych i podmiotowych okolicznościach.Okoliczności te pominął zupełnie w swych rozważaniach Sąd rewizyjny, opierając się wyłącznie na okolicznościach dotyczących warunków osobistych i materialnych oskarżonego. Mają one wprawdzie znaczenie dla wymiaru kary, lecz nie dla oceny stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu będącego przedmiotem osądu. Gdyby tenże Sąd należycie ocenił wszystkie ustalenia dokonane w toku postępowania karnego - w tym również wskazaną wyżej uprzednią karalność oskarżonego, popełnienie nowych przestępstw tego samego rodzaju w okresie próby i na znacznie większą niż poprzednio skalę, z zamiarem, jak sam wyjaśnił, częstowania nim pracujących u niego przy omłotach pracowników oraz swych gości w okresie świąt, a także o to, że przestępstwa, których dopuścił się oskarżony objęte są ustawą z dnia 10 maja 1985 r. o szczególnej odpowiedzialności karnej (Dz. U. z 1985 r. Nr 23, poz. 101) - niewątpliwie musiałby dojść do stwierdzenia, że stopień społecznego ich niebezpieczeństwa jest znaczny i wymaga odpowiednio surowej represji karnej.Postępowanie oskarżonego dowodzi, że z poprzedniego skazania na łagodną karę nie tylko nie wyciągnął społecznie pożądanych wniosków i nie zaprzestał przestępczej działalności - ale przeciwnie - orzeczona kara ugruntowała w nim przekonanie o bezkarności, obliczone na to, że przy jego stanie zdrowia i wieku Sąd nie orzeknie wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności i nie wymierzy mu znaczniejszej kary grzywny.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok, gdyż wszystkie te okoliczności winny być ponownie przeanalizowane przez Sąd Wojewódzki jako rewizyjny w sposób zgodny z wymogami prawa procesowego i dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 50 k.k.