V KRN 986/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN Cz. Łukaszewicz.Sędziowie SN: Cz. Gajewski E. Porębski.Protokólant A. Zbucka.Przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Z. Kupca.SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie Izba Karna na rozprawie po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 1985 r. sprawy E.B. oskarżonego z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego wyrobu spirytusu (Dz. U. Nr 27, poz. 169). z powodu rewizji nadzwyczajnej, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść oskarżonego (K. III. 537/90/85). od wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 2 maja 1985 r. sygn. V K. 492/85I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:1. podwyższa orzeczoną karę grzywny do 100.000 zł (sto tysięcy) z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na zastępczą karę pozbawienia wolności przyjmując jeden dzień tej kary za równoważny grzywnie 1000 zł.2. na podstawie art. 49 k.k. zarządza podanie treści wyroku do publicznej wiadomości przez ogłoszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w B. przez okres 2-ch miesięcy,II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 23.600 zł tytułem opłaty za wszystkie instancje i koszty postępowania związane z rozpoznaniem rewizji nadzwyczajnej.Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy w L. wyrokiem z dnia 2 maja 1985 r. V K. 492/85 uznał E.B. winnym tego, że w miesiącu lutym 1985 r. w R., woj. l. wyprodukował bez wymaganego zezwolenia, sposobem domowym 25 butelek o pojemności 0,5 litra spirytusu, i za to na zasadzie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego wyrobu spirytusu skazał go na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 3 i 50.000 zł grzywną oraz orzekł przepadek 25 butelek o pojemności 1/2 I. z płynem o zapachu samogonu nakazując ich zniszczenie. Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w Sądzie I instancji.Od tego wyroku wniósł rewizję nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości na niekorzyść skazanego E.B. zarzucając rażącą niewspółmierność kary wobec niego orzekanej polegającą na wymierzeniu mu kary grzywny w zbyt niskiej wysokości, jak też niesłusznym odstąpieniu od orzeczenia kary dodatkowej podania wyroku do publicznej wiadomości.W konkluzji rewidujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez:- podwyższenie kary grzywny do kwoty 100.000 zł,- orzeczenie na podstawie k.k. kary dodatkowej podania wyroku do publicznej wiadomości w szczególny sposób, tj. przez ogłoszenie jego treści na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w B.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest w pełni zasadna.Wyrok Sądu Rejonowego budzi zastrzeżenia częściowo w zakresie orzeczonej kary. Jedyną odczuwalną dolegliwością dla skazanego jest orzeczenie kary grzywny i przepadku 25 butelek tzw. samogonu.Jednak orzeczenie zbyt niskiej grzywny nie czyni zadość dyrektorom jej wymiaru określonym w art. 50 § 3 k.k., a nadto przy nieskorzystaniu z możliwości orzeczenia kary dodatkowej - po myśli art. 49 k.k. - podania wyroku do publicznej wiadomości - nie spełnia w pełni celów zapobiegawczo - wychowawczych kary wobec skazanego jak i w zakresie jej społecznego oddziaływanie na innych.Skazany dopuścił się czynu o znacznej szkodliwości społecznej z uwagi na nagminność przestępstw niedozwolonego wyrobu spirytusu - których popełnianie utrudnia zwalczanie alkoholizmu stanowiącego poważny problem społeczny i dlatego też sprawcy czynów tego rodzaju nie mogą liczyć na zbyt liberalne traktowanie ich przez wymiar sprawiedliwości. Sąd Rejonowy wymierzając rażąco niewspółmierną karę grzywny w zbyt małym stopniu miał powyższe okoliczności na uwadze.Skazany E.B. jest dość dobrze sytuowany materialnie utrzymuje 3 osobową rodzinę z prowadzenia gospodarstwa rolnego o powierzchni 4 ha, posiada samochód "Żuk" i dorobił się własnego domu mieszkalnego. Wymierzona mu przez Sąd I instancji w tej sytuacji grzywna nie stanowi odpowiednio odczuwalnej dolegliwości tej kary, dlatego też Sąd Najwyższy podzielając motywy zawarte w rewizji nadzwyczajnej podwyższył grzywnę do 100.000 zł uznając, że w tej wysokości będzie współmierną do popełnionego przestępstwa i zgodna z dyrektywą art. 50 § 3 k.k. Dla osiągnięcia celów kary w zakresie społecznego jej oddziaływania jak i ze względu na prewencję ogólną (...) nadto Sąd Najwyższy karę dodatkową w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości. Mieszkańcy miasta i gminy B. będą mieli możność przekonania się iż nielegalny wyrób spirytusu nie popłaca.Orzeczenie o kosztach postępowania oparte jest na przepisach k.p.k., a o opłacie - na przepisach art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 VI 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji wyroku.