V KRN 448/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Dąbrowski. Sędziowie: Z. Kubec (sprawozdawca), K. Wagner.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Dąbrowski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Leona P., oskarżonego z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w związku z art. 1 § 1 lit. a) ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 11), z powodu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Prokuratora Generalnego PRL na niekorzyść oskarżonego od postanowienia Sądu Powiatowego w Jędrzejowie z dnia 24 lipca 1969 r.,1) zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że:a) na podstawie art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) złagodził oskarżonemu Leonowi P. karę 5 lat więzienia, wymierzoną wyrokiem Sądu Powiatowego w Jędrzejowie z dnia 18 marca 1969 r., o 1/3, tj. do 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, oraz b) uchylił zaskarżonego postanowienie w części dotyczącej darowania kosztów;2) kosztami związanymi z założeniem rewizji nadzwyczajnej obciążył Skarb Państwa.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego w Jędrzejowie z dnia 18 marca 1969 r. Leon P., urodzony 4 kwietnia 1941 r., został skazany z mocy art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w związku z art. 1 § 1 lit.a) ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 11) na karę 5 lat więzienia i 5.000 zł grzywny z orzeczeniem utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych i zasądzeniem od niego odszkodowania na rzecz Skarbu Państwa za to, że w okresie od dnia 1 stycznia 1966 r. do dnia 29 lutego 1968 r. w W., jako kierownik referatu gospodarczo-finansowego miejscowej Komendy Powiatowej MO, odpowiedzialny za ochronę i zabezpieczenie mienia społecznego, zagarnął z powierzonych mu pieniędzy kwotę 79.000 zł.Wyrok ten zaskarżył prokurator co do kary oraz oskarżony Leon P. co do winy.Sąd Wojewódzki w Kielcach, po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 4 lipca 1969 r. wyrok Sądu Powiatowego zmienił co do kary, orzekając - poza karami orzeczonymi wyrokiem Sądu Powiatowego - karę dodatkową w postaci przepadku całego majątku, a w pozostałej części wyrok ten utrzymał w mocy.W dniu 24 lipca 1969 r. Sąd Powiatowy w Jędrzejowie rozpoznał tę sprawę w kwestii zastosowania ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii i na podstawie art. 6 pkt 2 tej ustawy złagodził wymierzoną oskarżonemu Leonowi P. karę więzienia o połowę, tj. do wysokości 2 lat i 6 miesięcy, oraz darował mu nie ściągnięte koszty sądowe, zasądzone na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 3.652,50 zł.Od tego prawomocnego postanowienia założył rewizję nadzwyczajną Prokurator Generalny PRL, zarzucając obrazę prawa materialnego przez złagodzenie kary pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat, orzeczonej za przestępstwo umyślne, o połowę, tj. do wysokości 2 lat i 6 miesięcy na podstawie art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) zamiast na podstawie właściwego przepisu art. 6 pkt 4 ustawy o 1/3, tj. do wysokości 3 lat i 4 miesięcy, oraz przez darowanie nie ściągniętych kosztów sądowych, nie przewidziane w tym przepisie, i wnosząc:1) o uchylenie zaskarżonego postanowienia;2) o złagodzenie kary 5 lat więzienia, wymierzonej oskarżonemu Leonowi P. prawomocnym wyrokiem Sądu Powiatowego w Jędrzejowie z dnia 18 marca 1969 r., na podstawie art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii o 1/3, tj. do wysokości 3 lat i 4 miesięcy więzienia.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zaskarżone postanowienie wydane zostało z obrazą przepisu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii, przewidującego złagodzenie o połowę kar pozbawienia wolności w rozmiarze od 3 do 5 lat orzeczonych za przestępstwa nieumyślne, oraz z obrazą właściwego w tym wypadku przepisu art. 6 pkt 4 tej ustawy, przewidującego złagodzenie kary o 1/3.Dodać należy, że w stosunku do oskarżonego Leona P. nie mają również zastosowania, ze względu na jego wieku, przepisy art. 6 pkt 3 lit. b) i c) tej ustawy, przewidujące łagodzenie o połowę kar wymierzonych w rozmiarze od 3 do 5 lat pozbawienia wolności.Należy ponadto stwierdzić, że darowanie zasądzonych na rzecz Skarbu Państwa nie ściągniętych kosztów sądowych na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) o łagodzeniu kar nie znajduje uzasadnienia w tych przepisach, gdyż darowanie takich kosztów przewidziane jest w przepisach tej ustawy tylko w wypadkach darowania, a nie łagodzenia kar (art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1).Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uznał rewizję nadzwyczajną za zasadną i zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że orzeczoną karę 5 lat więzienia złagodził o 1/3, tj. do 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności (art. XIV pkt 7 przep. wprow. k.k.), oraz uchylił postanowienie o darowaniu kosztów.