V KRN 5/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kubec. Sędziowie: T. Majewski J. Matysiak (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Rzeszewicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 1970 r. na rozprawie sprawy Aleksandra D., oskarżonego z art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434), z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prokuratora Generalnego PRL na korzyść oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 2 października 1969 r., na podstawie art. 2 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151),uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie karne przeciwko Aleksandrowi D. o przestępstwo z art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434) umorzył, obciążając kosztami postępowania Skarb Państwa.Uzasadnienie faktyczneAleksander D. skazany został wyrokiem Sądu Powiatowego w Lublinie z dnia 17 czerwca 1969 r. na zasadzie art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. w związku z art. 60 § 1 d.k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy aresztu oraz na utratę prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych na przeciąg 6 lat, z zaliczeniem na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania od dnia 11 kwietnia 1969 r. do dnia 17 czerwca 1969 r., za to, że dnia 5 marca 1969 r. w L., przed \upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności za czyn tego samego rodzaju, będąc w stanie nietrzeźwości, kierował samochodem osobowym ulicami miasta.Z powodu rewizji wniesionej od tego wyroku przez obrońcę oskarżonego sprawę rozpoznał Sąd Wojewódzki w Lublinie, który wyrokiem z dnia 2 października 1969 r. utrzymał wyrok Sądu I instancji w mocy.Powyższy wyrok Sądu Wojewódzkiego w Lublinie zaskarżył Prokurator Generalny PRL rewizją nadzwyczajną na korzyść oskarżonego, zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na tym, że wbrew przepisom art. 1 pkt 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) Sąd rewizyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu Powiatowego w Lublinie z dnia 17 czerwca 1969 r. zamiast uchylić go i umorzyć postępowanie karne przeciwko Aleksandrowi D., i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania karnego przeciwko Aleksandrowi D. o występek z art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna Prokuratora Generalnego PRL jest zasadna.Przypisane oskarżonemu Aleksandrowi D. przestępstwo zostało popełnione przed dniem 15 lipca 1969 r. Jest ono zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 2 lub karą grzywny albo obiema tymi karami łącznie, stanowi zatem - zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) - przestępstwo abolicyjne.Okoliczność, że przypisany oskarżonemu Aleksandrowi D. czyn popełniony został w warunkach recydywy z art. 60 § 1 d.k.k., nie pozbawia go w myśl art. 7 pkt 9 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) charakteru przestępstwa abolicyjnego.W tym stanie rzeczy Sąd rewizyjny, rozpoznając sprawę oskarżonego z powodu rewizji wniesionej przez jego obrońcę, miał obowiązek postąpić zgodnie z przepisem art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii i umorzyć na zasadzie tego przepisu prawa postępowanie karne przeciwko oskarżonemu.Niezastosowanie się sądu rewizyjnego do powyższego obowiązku i utrzymanie w mocy wyroku Sądu I instancji pociągnęło za sobą ten skutek, że wobec prawomocności wyroku orzeczona oskarżonemu utrata prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych podlegałaby wykonaniu (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii).Przepis ten nie mógłby natomiast znaleźć zastosowania w razie umorzenia przez sąd rewizyjny postępowania, w wyniku którego zapadło nieprawomocne orzeczenie Sądu I instancji z dnia 17 czerwca 1969 r.Z powyższych względów należało wniesioną przez Prokuratora Generalnego PRL rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonego Aleksandra D. uznać za zasadną i orzec jak w wyroku, decydując zarazem o kosztach postępowania zgodnie z przepisem art. 549 § 1 pkt 2 k.p.k.