V KRN 393/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Dąbrowski. Sędziowie: T. Krokosz, R. Staszkiewicz (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Rzeszewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Władysława D., oskarżonego z art. 132 § 1, 133 § 1 k.k. i art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434), po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Prokuratora Generalnego PRL na korzyść oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 1969 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1, 383 pkt 2, 388 § 1, 442 k.p.k.1) uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia za przestępstwo z art. 132 § 1 k.k. i art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434) i w tym zakresie na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) postępowanie karne umorzył,2) kosztami postępowania karnego obciążył Skarb Państwa.Uzasadnienie faktyczneOskarżony Władysław D. został skazany wyrokiem Sądu Powiatowego w Biłgoraju z dnia 16 kwietnia 1969 r. za przestępstwo z art. 133 § 1 k.k. na 10 miesięcy więzienia, za przestępstwo z art. 132 § 1 k.k. na 8 miesięcy aresztu oraz za przestępstwo z art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434) na 2.500 zł grzywny z jednoczesnym orzeczeniem z mocy art. 31 § 1 tej ustawy utraty prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres czterech lat. Jako karę łączną pozbawienia wolności wymierzono oskarżonemu 10 miesięcy więzienia z zaliczeniem aresztu tymczasowego od dnia 20 marca do dnia 16 kwietnia 1969 r., zawieszając zarazem warunkowo wykonanie tej kary na okres czterech lat.Od wyroku tego wniósł rewizję prokurator. Po rozpoznaniu sprawy na skutek rewizji Sąd Wojewódzki w Lublinie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 1969 r. zaskarżony wyrok uchylił i postępowanie karne w stosunku do oskarżonego Władysława D. umorzył na -podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii, utrzymując jednak w mocy zaskarżony wyrok Sądu Powiatowego w części dotyczącej orzeczenia o utracie przez oskarżonego prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych i nadmieniając przy tym w uzasadnieniu wyroku, iż utrzymanie wyroku Sądu Powiatowego w tej części w mocy nastąpiło na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii.Wyrok Sądu Wojewódzkiego w Lublinie zaskarżył Prokurator Generalny PRL rewizją nadzwyczajną założoną na korzyść oskarżonego.Rewizja nadzwyczajna zarzuca wyrokowi Sądu Wojewódzkiego:1) obrazę prawa materialnego przez umorzenie postępowania karnego w stosunku do oskarżonego Władysława D. o przestępstwa z art. 132 § 1 k.k. oraz art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434) na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) zamiast na podstawie właściwego w tym wypadku art. 2 ust. 1 tejże ustawy;2) obrazę art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o amnestii z dnia 21 lipca 1969 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 151) przez utrzymanie w mocy orzeczenia o utracie prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych przy jednoczesnym umorzeniu postępowania karnego o przestępstwo z art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434), mimo że orzeczenie o wymierzeniu tej kary dodatkowej nie było prawomocne.Na podstawie przepisów art. 383 pkt 2 i 388 § 1 k.p.k. oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) rewizja nadzwyczajna wnosi o:1) uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej umorzenia postępowania karnego w stosunku do oskarżonego Władysława D. o przestępstwa z art. 132 § 1 k.k. oraz z art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434);2) umorzenie postępowania w tej części na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o amnestii z dnia 21 lipca 1969 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 151).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wyrok Sądu Wojewódzkiego w Lublinie w zakresie dotyczącym umorzenia postępowania karnego co do przestępstw z art. 132 § 1 k.k. i z art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu został wydany z obrazą art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii, gdyż przestępstwa te z mocy przepisów art. 1 i 2 tej ustawy mają charakter abolicyjny, wobec czego umorzenie postępowania karnego w części dotyczącej tych przestępstw powinno nastąpić na podstawie art. 2 ust. 1 tejże ustawy.W konsekwencji oparcia umorzenia postępowania karnego na mylnej podstawie prawnej Sąd Wojewódzki popełnił dalszy błąd, polegający na tym, że utrzymał w mocy wyrok Sądu Powiatowego w części obejmującej orzeczenie o utracie przez oskarżonego Władysława D. prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych. Orzeczenie to nie było prawomocne, tylko zaś prawomocne orzeczenia o karach dodatkowych przy zastosowaniu ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) co do przestępstw objętych abolicją, przewidzianą w art. 1 i 2 tej ustawy, pozostają w mocy. Reguluje to przepis art. 2 ust. 2 ustawy o amnestii.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.