V KRN 606/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Dziowgo (sprawozdawca). Sędziowie: S. Kotowski, Z. Nyczaj.Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Tuszyńska.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Ryszarda Jana D., oskarżonego z art. 257, 258 k.k. i art. 28 § 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434), po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Prokuratora Generalnego PRL od prawomocnego wyroku Sądu Powiatowego w Poddębicach z dnia 22 listopada 1966 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1, 383 pkt 2, 442 k.p.k.1. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że dodatkową karę utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 2 lat orzekł przy przestępstwie z art. 258 k.k. (pkt II sentencji);2. koszty postępowania związane z wniesieniem rewizji nadzwyczajnej przejął na rachunek Skarbu Państwa.Uzasadnienie faktyczneWymienionym na wstępie wyrokiem Ryszard Jan D. został skazany:I. z art. 257 § 1 k.k. - na 8 miesięcy więzienia i 1 000 zł grzywny za to, że 30 września 1966 r. zabrał w celu przywłaszczenia przedmioty wartości 1 400 zł;II. z art. 258 k.k. - na 1 rok więzienia i 1 000 zł grzywny za to, że tegoż dnia w celu utrzymania się w posiadaniu skradzionego roweru pobił właściciela tegoż roweru Stanisława C.;III. z art. 28 § 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434) - na 2.000 zł grzywny za to, że tegoż dnia, będąc w stanie nietrzeźwym, jechał rowerem po drodze publicznej;łącznie został skazany na 1 rok więzienia i 2 000 zł grzywny z utratą praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 2 lat.Od powyższego wyroku założył rewizję nadzwyczajną Prokurator Generalny PRL.Rewizja nadzwyczajna zarzuca:1) rażąco niewspółmierną łagodność kary wymierzonej oskarżonemu za czyn z art. 258 k.k. i kary łącznej w stosunku do społecznej szkodliwości przypisanego czynu;2) obrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na orzeczeniu kary dodatkowej utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych przy karze łącznej zamiast - w myśl art. 47 § 1 lit. c k.k. - przy karze wymierzonej za czyn z art. 258 k.k.i w konkluzji wnosi o uchylenie orzeczenia o karze łącznej, zmianę wyroku w części dotyczącej kary wymierzonej oskarżonemu za czyn z art. 258 k.k., skazanie oskarżonego za to przestępstwo na znacznie surowszą karę pozbawienia wolności, wymierzenie oskarżonemu grzywny, orzeczenie utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych, orzeczenie nowej kary łącznej pozbawienia wolności i grzywny oraz zaliczenie oskarżonemu okresu tymczasowego aresztowania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:1. Obraza prawa materialnego jest oczywista, bo kara łączna nie może zawierać takiego elementu, który nie został orzeczony przy którymś ze zbiegających się przestępstw. Uwzględniając w tej części rewizję nadzwyczajną, orzeczono dodatkową karę utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych za przestępstwo opisane wyżej w pkt II, które jest zbrodnią popełnioną z chęci zysku i za które orzeczenie utraty praw jest obligatoryjne.2. Zdaniem Sądu Najwyższego kara wymierzona oskarżonemu za przestępstwo opisane w pkt II, mimo jej łagodności, spełniła swe zadanie jako środek celowego oddziaływania. Przemawia za tym fakt, że Ryszard Jan D. zasłużył na warunkowe zwolnienie z więzienia po odbyciu 2/3 nałożonej nań kary i po zwolnieniu z więzienia podjął pracę i w miejscu pracy zyskał sobie pozytywną opinię, co zostało stwierdzone przedstawionym zaświadczeniem z dnia 11 września 1967 r., wystawionym przez Międzykółkową Bazę Maszynową w N.W tej sytuacji zaostrzenie Ryszardowi Janowi D. kary pozbawienia wolności i kierowanie go z powrotem do więzienia mijałoby się z celem tej kary jako środkiem resocjalizacji.Ze względu na powyższe uwzględniono rewizję nadzwyczajną tylko częściowo, a mianowicie w części zarzucającej obrazę prawa materialnego.