V KZ 51/16

Sygn. akt V KZ 51/16 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz w sprawie S. C. oskarżonego z art. 212 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 października 2016 r. zażalenia oskarżonego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II Ka (…) o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku tego Sądu z dnia 8 lipca 2016 r. na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i 530 § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji oskarżonego z uwagi na nieusunięcie braku w postaci sporządzenia i podpisania jej przez adwokata albo radcę prawnego. W zażaleniu oskarżony podniósł m.in. że w art. 526 § 2 k.p.k. mowa jest jedynie o powinności wykonania tych czynności przez jeden ze wskazanych podmiotów, co nie oznacza przymusu adwokacko-radcowskiego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Nie można podzielić stanowiska wyrażonego w zażaleniu. Wprawdzie rzeczywiście ustawodawca posłużył się w art. 526 § 2 k.p.k. sformułowaniem, że kasacja, która nie pochodzi od wskazanych tam podmiotów, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata albo radcę prawnego, a więc nie użył słowa „musi”, lecz nie ulega wątpliwości konieczność wykonania tej czynności 2 przez któryś ze wskazanych podmiotów fachowych, jeżeli kasacja pochodzi od innej strony niż prokurator. Obowiązek wykonania czegoś, co kryje się pod określeniem „powinien”, wynika również z innych przepisów proceduralnych, np. z art. 446 § 1 k.p.k. czy art. 545 § 2 k.p.k. Na taki sposób odczytania słowa „powinien” zwracał wielokrotnie uwagę m.in. Sąd Najwyższy (zob. postanowienia: z dnia 26 stycznia 2005 r., III KZ 41/04 – Lex 146250, z dnia 20 maja 2010 r., V KZ 16/10 – Lex 844206, z dnia 15 marca 2011 r., V KZ 5/11 - Lex 1144662, z dnia 18 września 2013 r., V KZ 62/13 – Lex 1365525). Z przytoczonych względów utrzymano w mocy zaskarżone zarządzenie.