V KZ 65/22

Sygn. akt V KZ 65/22 POSTANOWIENIE Dnia 11 stycznia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie P. L. skazanego z art. 278§1 k.k. w zw. z art. 12k.k. i art. 64§1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 stycznia 2023 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt V Ka 2362/19 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie sygn. akt V Ka 2362/19, na podstawie art. 437§1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Zażalenie nie jest zasadne. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, zasadniczym powodem, dla którego odmówiono wnioskodawcy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Odwoławczego (a w istocie we wniosku wskazano na potrzebę doręczenia wyroków obu instancji) było przekroczenie przez niego 7-dniowego terminu z art. 126§1 k.p.k. Rzeczywiście, zgodnie z dyspozycją wskazanego przepisu, jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, 2 strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu. P. L. w swym zażaleniu tylko w sposób bardzo ogólny wskazał, że w jego ocenie powinien on korzystać z pomocy obrońcy z urzędu i to on powinien dopilnować tego, aby nie zostały przekroczone terminy procesowe oraz wykonać odpowiednie czynności procesowe. Zauważyć jednak należy, że skazany korzystał z pomocy obrońcy w toku postępowania przygotowawczego. Dopuszczono w jego trakcie dowód z opinii biegłych psychiatrów, którzy nie stwierdzili, aby skazany miał ograniczoną albo zniesioną poczytalność, a nadto, że może on brać udział w toczącym się postępowaniu karnym, a jego stan zdrowia pozwala na prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny. Powyższe spowodowało, że wyznaczony z urzędu obrońca został zwolniony z obowiązków. W toku dalszego postępowania skazany nie przejawiał jakiegokolwiek zainteresowania jego przebiegiem. Nie odbierał korespondencji kierowanej na adres, który sam wskazał, nie uczestniczył w rozprawach przed Sądami obu instancji. P. L. osadzony został do odbycia kary w niniejszej sprawie w Areszcie Śledczym w G. w dniu 29 kwietnia 2020r. Z tym zatem dniem, już w sposób niewątpliwy, musiał wiedzieć, że w niniejszej sprawie został prawomocnie skazany i na jaką karę. Ponadto w dniu 27 lutego 2022r. skazany zwrócił się o nadesłanie mu kopii apelacji złożonej w jego sprawie przez prokuratora – kopię doręczono. Pomimo tego, wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu uzasadnienia przesłał on do Sądu Okręgowego w Gdańsku dopiero w dniu 17 sierpnia 2022r. Nie sposób przyjąć zatem, że wniosek został złożony „w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody” nawet gdyby przyjąć, że datę tę należy liczyć dopiero od dnia, w którym skazany nawiązał korespondencję z Sądem Okręgowym. P. L. w najmniejszym stopniu nie wykazał też, aby uchybienie terminowi do złożenia stosownego wniosku nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Zażalenie nie zwiera też żadnej argumentacji, która nakazywałaby zmienić powyższą ocenę. 3 Nie można zatem przyjąć, że zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.