V KZP 18/75

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu, po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez sąd wojewódzki zagadnienia prawnego, wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sprawca, który został już skazany za przestępstwo z art. 185 ust. 1 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. z 1967 r. Nr 44, poz. 220), wypełnia ponownie dyspozycję tego przepisu prawa w sytuacji, gdy w dalszym ciągu uchyla się od rejestracji wojskowej i poddania się badaniom lekarskim"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzestępstwo z art. 185 ust. 1 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej polega na dopuszczeniu się czynu określonego w art. 181 ust. 1 tej ustawy - w celu dłuższego lub trwałego uchylania się od obowiązku służby wojskowej albo innej służby przewidzianej w ustawie. Czyn określony w art. 181 ust. 1 wymienionej ustawy polega na niezgłoszeniu się wbrew obowiązkom wynikającym z ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie - do rejestracji lub poboru w określonym terminie i miejscu albo nieprzedstawieniu dokumentów, których przedstawienie zostało nakazane.Oskarżeni w sprawie niniejszej zgłosili się wprawdzie jako poborowi w oznaczonym terminie i miejscu, odmówili jednak zarejestrowania się i poddania badaniom lekarskim i wręcz pełnienia służby wojskowej, co należy uznać za równoznaczne w skutkach z niezgłoszeniem się w rozumieniu powołanych wyżej przepisów.Przestępstwo przewidziane w art. 185 ust. 1 cytowanej ustawy jest przestępstwem trwałym, ten bowiem, kto nie dopełnił obowiązku zgłoszenia się do rejestracji lub poboru w określonym terminie i miejscu albo przedstawienia dokumentów, których przedstawienie zostało nakazane - nie stosując się do tych obowiązków - z własnej woli utrzymuje wytworzony przez siebie stan przestępczy.Trwałość przestępstwa zostaje przerwana m.in. przez wydanie wyroku skazującego. Przestępcze zatem zachowanie się sprawcy po wyroku, chociażby stanowiło kontynuację osądzonego już przestępstwa trwałego, nie może być uznane za rzecz osądzoną (por. niepublikowane postanowienie Sądu Najwyższego z 5 czerwca 1967 r. Rw 462/67).Jeżeli więc zobowiązani do dopełnienia wyżej wymienionych obowiązków byli już skazani za przestępstwo z art. 185 ust. 1 ustawy z 21 listopada 1967 r. i następnie wezwano ich, by w oznaczonym terminie i miejscu zgłosili się (art. 181 ust. 1 pkt 1), a podobnie jak poprzednio obowiązku zgłoszenia się nie dopełnili w zamiarze dłuższego lub trwałego uchylania się od obowiązku służby wojskowej, to dopuścili się w ten sposób ponownie tego samego przestępstwa.