VI KZP 18/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr J. Szamrej. Sędziowie: A. Pyszkowski (sprawozdawca), Z. Ziemba. Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza B. i innych, oskarżonych z art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. Nr 44, poz. 220 z późn. zm.) w związku z art. 60 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 25 kwietnia 1975 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sprawca, który został już skazany za przestępstwo określone w art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. Nr 44, poz. 220 z późn. zm.) wypełnia ponownie dyspozycję tego przepisu prawa w sytuacji, gdy w dalszym ciągu uchyla się od rejestracji wojskowej i poddania się badaniom lekarskim?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzestępstwo określone w art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej polega na dopuszczeniu się czynu określonego w art. 181 ust. 1 tej ustawy - w celu dłuższego lub trwałego uchylania się od obowiązku służby wojskowej albo innej służby przewidzianej w ustawie. Czyn określony w art. 181 ust. 1 wymienionej ustawy polega na niezgłoszeniu się - wbrew obowiązkom wynikającym z ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie - do rejestracji lub poboru w określonym terminie i miejscu albo nieprzedstawieniu dokumentów, których przedstawienie zostało nakazane.Oskarżeni w sprawie niniejszej zgłosili się wprawdzie jako poborowi w oznaczonym terminie i miejscu, odmówili jednak zarejestrowania się oraz poddania badaniom lekarskim i wręcz pełnienia służby wojskowej, co należy uznać za równoznaczne w skutkach z niezgłoszeniem się w rozumieniu powołanych wyżej przepisów.Przestępstwo przewidziane w art. 185 § 1 cytowanej ustawy jest przestępstwem trwałym, ten bowiem, kto nie dopełnił obowiązku zgłoszenia się do rejestracji lub poboru w określonym terminie i miejscu albo przedstawienia dokumentów, których przedstawienie zostało nakazane - nie stosując się do tych obowiązków - z własnej woli utrzymuje wytworzony przez siebie stan przestępczy.Trwałość przestępstwa zostaje przerwana między innymi wskutek wydania wyroku skazującego. Przestępcze zatem zachowanie się sprawcy po wyroku, chociażby stanowiło kontynuację osądzonego już przestępstwa trwałego, nie może być uznane za rzecz osądzoną (por. nie publikowane postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 1967 r. - Rw 462/67).Jeżeli więc zobowiązani do dopełnienia wyżej wymienionych obowiązków byli już skazani za przestępstwo przewidziane w art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. i następnie wezwano ich, by w oznaczonym terminie oraz miejscu zgłosili się (art. 181 ust. 1 pkt 1 tej ustawy), a podobnie - jak poprzednio - obowiązku zgłoszenia się nie dopełnili w zamiarze dłuższego lub trwałego uchylania się od obowiązku służby wojskowej, to dopuścili się w ten sposób ponownie tego samego przestępstwa.