VI KO 20/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Zembaty.Sędziowie: M. Stępczyński (sprawozdawca), K. Wagner (współsprawozdawca).Prokurator: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka O. oskarżonego z art. 252 k.k., po wysłuchaniu wniosku prokuratora, uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Kielcach, Ośrodek Zamiejscowy w Radomiu, w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy na postanowienie sądu powiatowego wydane w składzie trzech sędziów w trybie art. 13 § 2 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 348 z późniejszymi zmianami), służy zażalenie do sądu wojewódzkiego jako drugiej instancji w ramach art. 353 § 1 i 3 k.p.k.?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZażalenie jest rodzajem środka odwoławczego, powodującym kontrolę zaskarżonego postanowienia.Zażalenie na postanowienie wydane przez sędziego w postępowaniu uproszczonym poza rozprawą (na posiedzeniu niejawnym) rozpoznaje sąd powiatowy w składzie trzech sędziów (art. 13 § 2 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r.).Przepis art. 353 § 3 k.p.k. dopuszcza zaskarżenie za pomocą zażalenia tylko do jednej instancji. Przez taką instancję należy rozumieć ten organ procesowy, do którego można się odwołać. Nie chodzi tu o organ w znaczeniu ustrojowym, wyższy czy przełożony nad organem, który wydał zaskarżone postanowienie, lecz o instancję w znaczeniu procesowym, o "podległość" w tym znaczeniu. W świetle art. 13 § 2 wymienionej wyżej ustawy przewidziany tam sąd powiatowy w składzie trzech sędziów jest sądem instancyjnie wyższym nad sądem jednoosobowym, który wydał zaskarżone postanowienie.Skoro więc art. 353 § 3 k.p.k. stanowi, że zażalenie przysługuje tylko do jednej instancji, to tok instancji kończy się na sądzie powiatowym rozpoznającym zażalenie.