IV KZ 31/61

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie wniosku oskarżonego Władysława K. o wznowienie postępowania karnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Powiatowego dla powiatu wrocławskiego we Wrocławiu z dnia 19 sierpnia 1958 r. utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 1959 r., po rozpoznaniu zażalenia obrońcy oskarżonego Władysława K. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 10 listopada 1960 r. oddalającego wniosek o wznowienie postępowania postanowił zażalenie powyższe pozostawić bez rozpoznania.Uzasadnienie faktycznePostanowienie odmawiające wznowienia postępowania nie jest postanowieniem zamykającym drogę do wydania wyroku, o którym mówi art. 353 § 1 k.p.k. i wobec tego na postanowienie takie zażalenie nie przysługuje (vide uchwała Całej Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 1959 r. VI KO 5/59 - OSN 1960/I poz. 2). Przepisy ustawy o ustroju sądów powszechnych z dnia 6 lutego 1928 r. nie dają podstawy prawnej Sądowi Najwyższemu do uchylenia orzeczeń niższego sądu w trybie nadzoru (art. 52 cytowanej ustawy), a nadzór administracyjny nie może wkraczać w dziedzinę, w której w myśl ustawy konstytucyjnej sędziowie są niezawiśli (art. 48 cytowanej ustawy).Z tego względu zażalenie wniesione w trybie nadzoru należało pozostawić bez rozpoznania.