VI KO 47/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Zembaty. Sędziowie: T. Krokosz, K. Wagner (sprawozdawca). Prokurator: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Edwarda D. oskarżonego z art. 239 § 1 i 256 § 1 k.k., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 § 2 k.p.k., uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Olsztynie kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sąd przy ustalaniu kosztów postępowania w sprawach z oskarżenia prywatnego ma prawo z urzędu badać słuszność pobranych opłat przez obrońcę lub też pełnomocnika?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneO wysokości wynagrodzenia adwokata decyduje treść umowy zespołu adwokackiego lub adwokata z klientem. Nadzór nad właściwym stosowaniem stawek wynagrodzenia należy do organów adwokatury i do Ministra Sprawiedliwości (art. 58 i art. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1950 r. o ustroju adwokatury w brzmieniu załącznika do obwieszczenia Ministra Sprawiedliwości z 23 stycznia 1959 r. (Dz. U. Nr 8, poz. 41). Uprawnienia sądów do kontrolowania wysokości wynagrodzenia umówionego pomiędzy zespołem adwokackim czy adwokatem a klientem zostały ograniczone z mocy § 3 lit. a pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 sierpnia 1953 r. (Dz. U. Nr 40, poz. 176) tylko do podwyżki tego wynagrodzenia przekraczającej zasadnicze honorarium więcej niż o 100% bądź też przekraczającej zasadnicze honorarium, pobierane oddzielnie od kilku osób występujących w tej samej sprawie karnej. W takich wypadkach, wychodzących poza granice zakreślone § 2 i § 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, sąd może nie zaliczyć podwyżki przekraczającej te granice do kosztów procesu zasądzonych od strony przeciwnej. A contrario - we wszystkich innych wypadkach sąd nie może kwestionować wysokości ustalonego wynagrodzenia, które podlega zasądzeniu w wykazanej kwocie (vide orzeczenie Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 29.XII.1958 r. 4 Cz. 260/1958 - OSP nr 7/8, z 1959 r.).