VI KO 48/64

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, w związku z przedstawioną przez Sąd Wojewódzki do rozstrzygnięcia w trybie art. 390 k.p.k. kwestią prawną:"Czy bezskuteczny upływ terminu przewidzianego w art. 64 k.k., do zarządzenia wykonania kary za zagarnięcie mienia - w dacie wyrokowania w Sądzie I instancji - stanowi przeszkodę do stosowania art. 6 lub 7 ustawy z 18.VI.1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), choć czyn dający podstawę skazania został popełniony w okresie zawieszenia kary łącznie z okresem przewidzianym w art. 64 k.k."postanowił odmówić odpowiedzi na powyższe pytanie.Uzasadnienie faktycznePrzedstawione przez Sąd Wojewódzki zagadnienie znajduje całkowite wyjaśnienie w powołanej przez ten Sąd w uzasadnieniu postanowienia o przekazaniu zagadnienia Sądowi Najwyższemu - uchwale składu siedmiu sędziów VI KO 5/62 (OSN KiW 43/63).Uchwała ta stwierdza: "Bezskuteczny upływ przewidzianego w art. 64 k.k. terminu do zarządzenia wykonania zawieszonej kary w dniu wniesienia rewizji zwykłej lub nadzwyczajnej, albo w czasie zawisłości sprawy z tego tytułu w Sądzie Rewizyjnym - nie stanowi przeszkody do zastosowania art. 6 lub 7 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w stosunku do oskarżonego, co do którego wniesiono tę rewizję w następstwie błędnego skazania go na podstawie art. 1 § 1 powołanej ustawy, jeżeli czyn dający podstawę do skazania z tych surowszych przepisów został popełniony w okresie zawieszenia wykonania kary łącznie z okresem wymienionym w art. 64 k.k.".Teza ta więc dotyczy sytuacji, w której Sąd Rewizyjny wyrokuje w czasie, gdy poprzednie skazanie oskarżonego za zagarnięcie mienia uważa się za niebyłe z uwagi na bezskuteczny upływ - w tym czasie - terminu do zarządzenia wykonania zawieszonej kary.Z powołanej jednak na wstępie uchwały składu siedmiu sędziów wyraźnie wynika, że o zastosowaniu art. 6 lub 7 ustawy z dnia 18.VI.1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) decyduje okoliczność, iż "czyn dający podstawę do skazania z tych surowszych przepisów został popełniony w okresie zawieszenia wykonania kary łącznie z okresem wymienionym w art. 64. k.k.".Nie ma przeto podstaw do twierdzenia, że jeśli w przedstawionej wyżej sytuacji Sąd Rewizyjny może skazać oskarżonego na mocy art. 6 lub 7 ustawy z 18.VI.1959 r., to nie mógłby tego uczynić sąd I instancji tylko dlatego, że w czasie jego wyrokowania poprzednie skazanie uważane jest już za niebyłe, aczkolwiek jednocześnie w dacie wyrokowania tego Sądu istniały inne warunki do zastosowania tych surowszych przepisów (okres popełnienia przedmiotowego czynu). W szczególności błędny jest brany pod uwagę w powołanym na wstępie postanowieniu Sądu Wojewódzkiego pogląd, że skoro "bezskuteczny upływ terminu przewidzianego w art. 64 k.k. w dniu wniesienia rewizji lub w czasie zawisłości sprawy w Sądzie Rewizyjnym nie stanowi przeszkody do stosowania art. 6 lub 7 (...) a contrario wynika, że bezskuteczny upływ terminu w art. 64 k.k. w dacie wyrokowania w Sądzie I instancji stanowi taką przeszkodę". Pogląd ten jest przykładem zawodności rozumowania przy pomocy argumentu a contrario, jeżeli chce się uważać w każdym wypadku wniosek przeciwny za logiczny i prawnie uzasadniony.Poruszona również w postanowieniu Sądu Wojewódzkiego kwestia sposobu ustalenia popełnienia przez oskarżonego przestępstwa w okresie zawieszenia kary, gdy z rejestru skazanych usunięto już karty karne, nie wchodzi również w zakres kwestii wymagających zasadniczej wykładni ustawy.