VI KO 89/59

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Bolesława P. Kazimierza P. i Stanisława M. oskarżonych z art. 23 § 1 k.k. w związku z art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68), po wysłuchaniu wniosku Prokuratora uznając, że postawione przez Sąd Wojewódzki w Koszalinie w trybie art. 390 § 1 k.p.k. pytanie tej treści:"Czy przy usiłowaniu kradzieży z włamaniem działanie skierowane bezpośrednio ku urzeczywistnieniu włamania rozpoczyna się dopiero w obiekcie włamania, czy też wyruszenie w drogę bezpośrednio prowadzącą do obiektu włamania przez sprawców zaopatrzonych w łomy, wytrychy i worki celem dokonania włamania i kradzieży mienia społecznego znajdującego się w tymże obiekcie - stanowi działanie bezpośrednio skierowane ku urzeczywistnieniu kradzieży z włamaniem?" nie nadaje się do rozstrzygania w trybie art. 390 § 1 k.p.k., postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi na postawione wyżej pytanie.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Koszalinie zwrócił się do Sądu Najwyższego w myśl art. 390 § 1 k.p.k. o rozstrzygnięcie następującego zagadnienia prawnego:"Czy przy usiłowaniu kradzieży z włamaniem działanie skierowane bezpośrednio ku urzeczywistnieniu włamania rozpoczyna się dopiero w obiekcie włamania, czy też wyruszenia w drogę, bezpośrednio prowadzącą do obiektu włamania i kradzieży mienia społecznego, znajdującego się w tym obiekcie, stanowi działanie bezpośrednio skierowane ku dokonaniu kradzieży z włamaniem w rozumieniu art. 23 § 1 k.k. w związku z art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68?"Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 13 sierpnia 1959 r. przedstawione przez Sąd Wojewódzki zagadnienie przekazał do rozstrzygnięcia powiększonemu składowi Sądu Najwyższego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy w powiększonym składzie zważył, co następuje:Działanie opisane w pytaniu Sądu Wojewódzkiego przedstawia się jako pewien etap na drodze urzeczywistnienia zamiaru dokonania przestępstwa zagarnięcia mienia społecznego za pomocą włamania i to etap znajdujący się na granicy między czynnościami przygotowawczymi a usiłowaniem.Obiektywnych kryteriów, które by pozwalały, w oderwaniu od okoliczności faktycznych danego wypadku, na wytyczenie wyraźnej granicy między czynnościami przygotowawczymi a usiłowaniem - nie ma, toteż zarówno doktryna (por. Śliwiński: Prawo Karne str. 299-303, Wolter: Prawo karne str. 321-323, Glaser, Mogilnicki: Kodeks karny Komentarz str. 132) jak i orzecznictwo (por. tezy na str. 419-421 w Orzecznictwie Sądu Najwyższego z zakresu materialnego prawa karnego, Wydawnictwo Prawnicze) stoją na stanowisku, że zagadnienie kiedy działanie było tylko przygotowaniem, a kiedy weszło już w Stadium usiłowania rozstrzyga sąd zależnie od okoliczności faktycznych danego wypadku. Przy ocenie tych okoliczności faktycznych należy w szczególności mieć na uwadze czy przedsięwzięte czynności zdradzają rzeczywistą wolę dokonania czynu zabronionego przez ustawę karną i czy poprzedzają bezpośrednio podjęcie właściwej czynności wykonawczej.Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy odmówił udzielenia odpowiedzi na postawione przez Sąd Wojewódzki pytanie, albowiem prawidłowe rozstrzygnięcie kwestii przedstawionej w tym pytaniu wiąże się nie z prawidłową wykładnią ustawy, lecz z prawidłową oceną okoliczności faktycznych towarzyszących działaniu oskarżonych i w tym stanie rzeczy przepis art. 390 § 1 k.p.k. nie ma tu zastosowania.