VI KO 94/59

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu przedstawionego przez Sąd Wojewódzki zagadnienia prawnego:"Jakie sprawdziany należy przyjąć za miarodajne przy ustaleniu, że zebranie organizacji politycznej, społecznej lub zakładowej miało charakter publiczny w rozumieniu przepisu art. 5 § 4 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie przepisów postępowania karnego w obecnym brzmieniu (Dz. U. z 1958 r. Nr 18, poz. 76)" -uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 5 § 4 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie przepisów postępowania karnego (w brzmieniu ustalonym w ustawie z 28 marca 1958 r., Dz. U. Nr 18, poz. 76) zabezpiecza między innymi rozpoznanie w trybie zwykłym, a nie uproszczonym, spraw o zniesławienie (art. 255 k.k.), dokonane w okolicznościach szczególnie sprzyjających szerokiemu rozpowszechnieniu się wiadomości uwłaczającej czci danej osoby, instytucji lub zrzeszenia. Wspomniany przepis ustawy z 20 lipca 1950 r. stawia na równi zniesławienie popełnione drukiem i zniesławienie, którego dopuszczono się na zebraniu publicznym. To ostatnie wyrażenie oznacza, iż w razie dokonania zniesławienia na zebraniu, postępowanie uproszczone jest jedynie wówczas możliwe, gdy zebranie miało postać zwykłego spotkania się w gronie własnej rodziny lub we własnym kółku towarzyskim. Tak więc do rzędu zebrań publicznych w rozumieniu omawianego przepisu należeć będą wszystkie zgromadzenia, o których stanowi ustawa z dnia 11 marca 1932 r. o zgromadzeniach (Dz. U. Nr 48, poz. 450), bez względu na to czy są publiczne (art. 1/1 lit a) wym. ustawy), czy niepubliczne, czyli zebrania (art. 1/1 lit. b) wym. ustawy), byle nie miały owego charakteru wyłącznie prywatnego (por. art. 27/1 lit. c) wym. ustawy z dnia 11 marca 1932 r.). Towarzyskiemu, a nawet rodzinnemu spotkaniu wypada jednak nadawać, na tle spraw o zniesławienie, przymiot zebrania publicznego, jeżeli spotkanie wyraziło się w skupieniu masowym, noszącym znamiona zjazdu (por. art. 21 wym. ustawy z 11 marca 1932 r.). Dodać należy, że zebranie publiczne z natury swojej, jako zebranie, wymaga uczestnictwa w nim pewnej ilości osób, jednakże ścisłego kryterium liczbowego określić się tutaj nie da. Przyjąć wypada jedynie, iż w każdym razie "zebrania" nie tworzą dwie tylko osoby. Poza tym - wskazówką w tej mierze może być w szczególności liczba uczestników, niezbędna w myśl przepisów statutowych danej organizacji do odbycia się zebrania w ogóle (zagadnienie wymaganego "quorum").