VI KRN 378/78

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Tobera (sprawozdawca). Sędziowie: J. Cieślak, Z Kwiecień.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 1979 r. sprawy Waldemara K., oskarżonego z art. 199 § 2 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 13 lipca 1978 r.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że czyn oskarżonego zakwalifikował jako wykroczenie przewidziane w art. 119 § 1 k.w. i na tej podstawie wymierzył mu karę 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej dozorowanej pracy na cele publiczne w rozmiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym (...).Uzasadnienie faktyczneProkurator Rejonowy w Katowicach oskarżył Waldemara K. o to, że w dniu 17 marca 1978 r. w K. zabrał w celu przywłaszczenia dwa odcinki szyny tramwajowej wartości 445 zł na szkodę Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w K., przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 lat i 6 miesięcy za umyślne przestępstwo podobne, tj. o popełnienie czynu określonego w art. 199 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w Katowicach wyrokiem z dnia 13 lipca 1978 r. uznał Waldemara K. za winnego zarzuconego mu przestępstwa, popełnionego w warunkach recydywy zwykłej, wyrokiem bowiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 10 marca 1971 r. skazany został na łączną karę 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności na podstawie art. 199 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 1 i art. 208 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k. za przestępstwa popełnione w dniu 4 lutego 1970 r. i w okresie od dnia 7 grudnia 1969 r. do dnia 28 stycznia 1970 r., którą odbył w całości w okresie od dnia 9 lutego 1970 r. do dnia 9 sierpnia 1976 r., i przyjmując czyn ten jako wypadek mniejszej wagi skazał za to na podstawie art. 199 § 2 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k. z zastosowaniem art. 61, 33 i 34 § 2 k.k. na karę 2 lat ograniczenia wolności z potrąceniem z miesięcznego wynagrodzenia za pracę 20% na rzecz Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów - Oddział w K.Wyrok powyższy nie został zaskarżony przez strony i na skutek tego nie sporządzono jego pisemnego uzasadnienia.Rewizję nadzwyczajną od tego wyroku na korzyść oskarżonego wniósł Minister Sprawiedliwości.Rewizja zarzuca obrazę art. 199 § 2 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k., polegającą na przyjęciu tych przepisów jako podstawy skazania z jednoczesnym zastosowaniem art. 61 k.k. w sytuacji, gdy czyn wyczerpywał jedynie znamiona przewidziane w art. 119 § 1 k.w., i wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku przez uznanie, że dokonany przez oskarżonego czyn jest wykroczeniem przewidzianym w art. 119 § 1 k.w., i wymierzenie mu na podstawie tego przepisu stosownej kary.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Wyrok Sądu Rejonowego wydany został z obrazą prawa materialnego. Z danych o karalności i notatek urzędowych wynika, że oskarżony był uprzednio dwa razy karany: wyrokiem Sądu Powiatowego w Katowicach z dnia 19 czerwca 1970 r., który uprawomocnił się dnia 8 września 1970 r., na podstawie art. 208 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k. na 3 lata pozbawienia wolności, 5.000 zł grzywny i pozbawienie praw publicznych na okres 3 lat oraz wyrokiem tegoż Sądu z dnia 11 września 1970 r. na podstawie art. 208, 199 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k. na 5 lat pozbawienia wolności, 5.000 zł grzywny i utratę praw publicznych na okres 3 lat.Czyn przypisany oskarżonemu w sprawie niniejszej popełniony został dnia 17 marca 1978 r., a więc po upływie ponad 7 lat od uprawomocnienia się ostatniego z wyżej wskazanych wyroków.Dokonana zatem przez Sąd Rejonowy ocena prawna działania oskarżonego polegająca na zakwalifikowaniu tego czynu jako występku określonego w art. 199 k.k. jest wadliwa. Zgodnie bowiem z treścią art. 130 § 1 pkt 1 k.w. - art. 119 k.k. nie stosuje się do osób, które popełniły czyn określony w tym przepisie w ciągu 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia skazującego za przestępstwo podobne albo w ciągu 2 lat od uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu za wykroczenie podobne.W razie uprzedniej karalności oskarżonego za występek podobny lub wykroczenie podobne o uznaniu, czy nowy czyn jest występkiem czy wykroczeniem, decyduje treść art. 130 § 1 pkt 1 k.w. jako unormowanie szczególne, nie zaś treść art. 60 k.k.W tej sytuacji Sąd Najwyższy podzielił wywody rewizji nadzwyczajnej i czyn oskarżonego zakwalifikował z art. 119 § 1 k.w.Wymierzając karę ograniczenia wolności w najwyższym ustawowym wymiarze, sąd miał na względzie złą opinię z miejsca zamieszkania, uprzednią wielokrotną karalność za przestępstwa przeciwko mieniu oraz wysokość wyrządzonej szkody.Wymierzając tę postać kary (wykonywanie nieodpłatnej dozorowanej pracy na cele publiczne) i w tym wymiarze, uwzględniono fakt, że - jak wynika z wywiadu MO - oskarżony pracuje w "Hydrobudowie Śląsk" w K. i ma na utrzymaniu troje małoletnich dzieci w wieku od 8 do 10 lat.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.