VI KZP 13/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski. Sędziowie: K. Wagner, J. Szamrej (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Mariana P. i Kazimierza B. o wznowienie postępowania, po rozpoznaniu przedstawionego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Rzeszowie postanowieniem z dnia 17 lutego 1970 r. zagadnienia prawnego:"Czy do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania od orzeczenia sądu powiatowego właściwy jest sąd wojewódzki jako rewizyjny, czy też sąd wojewódzki I instancji?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneWniosek o wznowienie postępowania nie jest środkiem odwoławczym i zgodnie z art. 478 § 1 i 2 k.p.k. podlega rozpoznaniu przez właściwy miejscowo sąd wojewódzki w każdym wypadku, w którym postępowanie nie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem Sądu Najwyższego. Poza tym treść art. 481 § 1 k.p.k. wskazuje na to, że na postanowienie sądu wojewódzkiego oddalające wniosek lub pozostawiające go bez rozpoznania przysługuje zażalenie. Właściwym zaś do rozpoznania zażalenia na takie postanowienie jest z mocy art. 18 pkt 1 k.p.k. Sąd Najwyższy.Zestawienie powyższych przepisów upoważnia zatem do stwierdzenia, że sąd wojewódzki rozpoznaje wniosek o wznowienie postępowania w pierwszej instancji i z tej racji nie może korzystać z określonego w art. 390 § 1 k.p.k. prawa przekazania Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, tj. z prawa, jakie przysługuje sądowi wojewódzkiemu w wypadku, gdy przy rozpoznawaniu środka odwoławczego wyłoni się zagadnienie prawne wymagające zasadniczej wykładni ustawy.Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że Sąd Wojewódzki w Rzeszowie nie był uprawniony do przekazania Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, które wyłoniło się przy rozpoznawaniu nie będącego środkiem odwoławczym wniosku o wznowienie postępowania i dlatego postanowił jak wyżej.