VI KZP 21/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski. Sędziowie: Z. Kubec, T. Majewski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Czesława P., oskarżonego z art. 212 § 1 k.k. w związku z art. 59 § 1 i 3 k.k., po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki dla m. Łodzi jako rewizyjny postanowieniem z dnia 11 marca 1970 r. następującego zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w wypadku skazania za czyn zagrożony karą od 3 miesięcy pozbawienia wolności, a popełniony w warunkach art. 59 § 1 k.k., który przewiduje obligatoryjne podwyższenie dolnej granicy zagrożenia o połowę, można wymierzyć karę 4 i pół miesiąca pozbawienia wolności?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratora uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneWedług art. 32 § 2 k.k. karę pozbawienia wolności poniżej roku wymierza się w miesiącach, a powyżej roku w latach i miesiącach. W myśl art. 59 § 1 k.k. sąd wymierza karę pozbawienia wolności nie niższą od dolnego zagrożenia zwiększonego o połowę.W wypadku gdy przestępstwo zagrożone jest karą od 3 miesięcy pozbawienia wolności, podwyższenie dolnej granicy tego zagrożenia o połowę oznacza, że minimum kary wyniesie 4 i pół miesiąca. Jakkolwiek wymierzenie takiej kary odbiega od ogólnej reguły zawartej w art. 32 § 2 k.k., to jednak należy przyjąć, że art. 59 § 1 k.k. stanowi przepis specjalny w stosunku do przepisu art. 32 § 2 k.k., podobnie jak art. 37 § 2 k.k. w stosunku do wymiaru kary zastępczej pozbawienia wolności i art. 69 k.k. co do zasad orzekania kary łącznej w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności i ograniczenie wolności.Odmienne rozstrzygnięcie powyższej kwestii prawnej nie jest możliwe, gdyż przyjęcie jako minimum kary 4 miesięcy pozbawienia wolności nie czyniłoby zadość dyrektywie kodeksu, w myśl której zagrożenie ulega zwiększeniu o połowę, a przyjęcie, że minimum kary podwyższonej wynosi 5 miesięcy, oznaczałoby swoiste "zaokrąglenie w górę", niekorzystne dla oskarżonego i pozostające w sprzeczności z zasadą odiosa sunt restringuenda.