VI KZP 23/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: K. Grzebuła, A. Kafarski, J. Matysiak (sprawozdawca), A. Pyszkowski, K. Wagner, (współsprawozdawca), J. Zembaty.Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniach niejawnych w dniach 14 i 28 kwietnia 1967 r. oraz w dniu 12 maja 1967 r. złożonego w trybie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 11, poz. 54) wniosku Prokuratora Generalnego PRL z dnia 8 marca 1967 r. o wyjaśnienie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149), co do tego:czy przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149) obejmuje swą dyspozycją paserstwo mienia społecznego?po wysłuchaniu wniosku prokuratora,uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneNiewymienienie w artykule 31 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) art. 4 § 1 i art. 5 § 2 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) nie oznacza, żeby przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr, 23, poz. 149) nie miał zastosowania do paserstwa mienia społecznego, którego wartość nie przekracza 300 zł, czy do paserstwa drzewa o wartości nie przekraczającej 150 zł a pochodzącego z lasu stanowiącego mienie społeczne, jeżeli to mienie lub drzewo zostało skradzione czy przywłaszczone.Artykuły 1-3 cytowanej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. stanowią zwarty i powiązany ze sobą system przepisów traktujących o kradzieży i przywłaszczeniu mienia wartości do 300 zł i drzewa z lasu, jeżeli wartość drzewa nie przekracza 150 zł. Powtarzające się we wszystkich tych artykułach słowa "kradnie lub przywłaszcza", "kradzież lub przywłaszczenie" stanowią iunctim, które w połączeniu z kolejnością numeracji artykułowej wskazuje na konieczność kompleksowego traktowania tych przepisów.Nie może ulegać wątpliwości, że artykuły 1-2 tejże ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. obejmują kradzież lub przywłaszczenie zarówno mienia społecznego jak i innego, a mianowicie: 1) mienia społecznego wartości do 300 zł, 2) innego mienia wartości do 300 zł, 3) drzewa wartości do 150 zł - niezależnie od tego, czy kradzież lub przywłaszczenie dokonane zostały w lesie stanowiącym mianie społeczne, czy też w innym lesie. Nawiązujące do artykułów 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. przepisy art. 3 tejże ustawy traktują o paserstwie i dotyczą tego samego przedmiotu paserstwa, który jako przedmiot kradzieży czy przywłaszczenia został poprzednio omówiony.Art. 31 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 t. nie mógł wymienić art. 4 § 1 i art. 5 § 2 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), ponieważ przepisy te mają zastosowanie nie tylko do wypadków, kiedy granice wartości, a mianowicie: 300 zł (dla mienia społecznego) i 150 zł (dla drzewa pochodzącego z lasu stanowiącego mienie społeczne), zostały przekroczone, ale także do wypadków, kiedy - przy zachowaniu tych granic wartości - mienie lub drzewo pochodzi nie z kradzieży czy z przywłaszczenia, ale z wyłudzenia czy też z zagarnięcia mienia społecznego w inny sposób.Za wyrażonym wyżej poglądem przemawia również uchylenie artykułu 5 § 3 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) przez przepis art. 30 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149). Uchylony przepis traktował o przekazaniu do orzecznictwa karno-administracyjnego spraw o zagarnięcie drzewa wartości do 60 zł z lasu stanowiącego mienie społeczne, jak również spraw o paserstwo takiego drzewa. Gdyby zająć stanowisko, że art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. nie stosuje się do paserstwa mienia społecznego, to wówczas alternatywnie: albo czyny przewidziane w dotychczas obowiązującym art. 5 § 3 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. musiałyby obecnie uchodzić za bezkarne, co jest ze względu na ich ewidentną szkodliwość społeczną nie do przyjęcia, albo też podlegałyby one jako występki zwykłym sankcjom tejże ustawy, co przekreślałoby zupełnie założenia i cele, jakie ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. przyświecały.