V KRN 127/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Majewski (sprawozdawca). Sędziowie: H. Kempisty, K. Wagner.Prokurator Prokuratury Generalnej: K. Kozakiewicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 19 maja 1970 r. sprawy Brunona G., oskarżonego z art. 257 § 1 d.k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Prokuratora Generalnego PRL od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu jako Sądu rewizyjnego z dnia 25 listopada 1969 r.,uchylił zaskarżony wyrok w części skazującej oskarżonego Brunona G. za przestępstwo z art. 257 § 1 d.k.k. i postępowanie w odniesieniu do tego czynu - jako do wykroczenia z art. 1 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 . (Dz. U. Nr 23, poz. 149) - umorzył na podstawie art. 11 ust. 1 i 6 k.p.k. w związku z art. 17 powołanej ustawy (...).Uzasadnienie faktyczneBrunon G. wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu (jako rewizyjnego) z dnia 25 listopada 1969 r. został między innymi uznany za winnego tego, że w dniu 12 maja 1969 r. w P. zabrał Mieczysławowi H. kwotę 50 zł wraz z portfelem i dokumentami w celu przywłaszczenia, i na podstawie art. 257 § 1 i 42 § 2 d.k.k. skazany na karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia oraz 3.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na równoważnik 50 zł grzywny. Jednocześnie na zasadzie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) Sąd darował oskarżonemu Brunonowi G. orzeczoną wobec niego (jak wyżej) karę pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Prokurator Generalny PRL wniósł rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonego Brunona G.Rewizja nadzwyczajna zarzuca obrazę prawa materialnego przez skazanie oskarżonego Brunona G. za przypisaną mu kradzież kwoty 50 zł wraz z portfelem i dokumentami na szkodę Mieczysława H. na mocy art. 257 § 1 d.k.k., mimo iż czyn ten stanowi wykroczenie przewidziane w art. 1 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149), i z tego względu wnosi o uchylenie wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu w zaskarżonej części i o umorzenie w tym zakresie postępowania w stosunku do oskarżonego Brunona G. na zasadzie art. 2 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzut rewizji nadzwyczajnej jest zasadny.Zaskarżony wyrok zapadł z obrazą prawa materialnego, gdyż przypisany oskarżonemu Brunonowi G. czyn polegający na kradzieży mienia o wartości nie przekraczającej kwoty 300 zł stanowi wykroczenie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149).Nie jest natomiast zasadny końcowy wniosek rewizji nadzwyczajnej, gdyż niezależnie od tego, że wykroczenie to podlega abolicji, istnieje w tym wypadku dalej idąca okoliczność wyłączająca postępowanie, a okolicznością tą jest przedawnienie orzekania (art. 11 pkt 6 k.p.k.). Wykroczenie bowiem zostało popełnione w dniu 12 maja 1969 r., wobec czego stosownie do art. 17 powołanej wyżej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. minął w dniu 12 maja 1970 r. roczny termin przedawnienia orzekania.Wprawdzie obowiązująca równolegle ustawa z dnia 15 grudnia 1951 r. orzecznictwie karno-administracyjnym (Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233) przewiduje, że w razie uchylenia orzeczenia lub nakazu karnego w trybie nadzoru termin przedawnienia orzekania (według tej ustawy - 6 miesięcy) liczy się od daty uchylenia (art. 15 § 1), jednakże należy zająć stanowisko, że w kwestii terminu przedawnienia w sferze obowiązywania ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. działa regulacja specjalna (art. 17), która w ogóle nie dopuszcza przedłużenia terminu przedawnienia. Przemawia za powyższym stanowiskiem fakt, że przepis art. 15 § 1 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r., który możliwość takiego przedłużenia przewiduje, nie został wymieniony wśród przepisów, jakie Sąd powinien stosować, rozpoznając sprawę o wykroczenie w wypadkach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. (art. 25).Powyższa odmienność uregulowania tej kwestii znajduje wytłumaczenie w fakcie, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. i tak już przedłużyła okres przedawnienia orzekania do jednego roku. Okres ten powinien w każdym wypadku być wystarczający do rozpoznania i wydania orzeczenia w sprawie o wykroczenie.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej, mając przy tym na względzie, że umorzenie postępowania z powodu przedawnienia jest rozstrzygnięciem korzystniejszym dla oskarżonego niż umorzenie z powodu abolicji, gdyż nie wymaga wdawania się w kwestie związane z winą oskarżonego.