II KZ 18/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa S., Stanisława G., Kazimierza S., oskarżonych z art. 257 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonego przez Józefa S. zażalenia na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 2 marca 1953 r. w przedmiocie niezastosowania przepisów o amnestii, postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać temuż Sądowi Wojewódzkiemu w celu zastosowania przepisów art. 4 ustawy z dn. 22.XI.1952 r. o amnestii w stosunku do wszystkich czynów przypisanych oskarżonym Józefowi S., Stanisławowi G. i Kazimierzowi S.Uzasadnienie faktyczneWymienieni oskarżeni wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Łodzi zostali skazani w niniejszej sprawie na kary więzienia poszczególne i łączne za różne i odrębne kradzieże mienia społecznego o wartości poniżej 20.000 zł w poszczególnych przypadkach.Sąd orzekający nie zastosował do nich dobrodziejstwa ustawy amnestyjnej, wychodząc z założenia, że łączna wartość skradzionego mienia przewyższa w stosunku do każdego z nich sumę 20.000 zł.Uzasadnienie prawneStanowisko to jest błędne.W myśl art. 13 powołanej ustawy amnestyjnej, amnestię stosuje się do poszczególnych zbiegających się przestępstw, a więc o zastosowaniu amnestii decyduje wartość mienia będącego przedmiotem każdego ze zbiegających się przestępstw.W omawianym przypadku każda kradzież popełniona w innym czasie stanowiła odrębne przestępstwo, zatem przy braku wyłączeń z art. 9 omawianej ustawy należało zastosować amnestię do tych kradzieży.Wprawdzie omawiane postanowienie zaskarżył tylko oskarżony Józef S., ale te same powody przemawiają również za uchyleniem tego postanowienia także w stosunku do współoskarżonych Stanisława G. i Kazimierza S.