VI KZP 29/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Majewski (sprawozdawca).Sędziowie: R. Kryże (współsprawozdawca), Z. Kubec.Prokurator Generalnej Prokuratury: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana P., oskarżonego z art. 77 § 2 u.k.s., po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Białymstoku postanowieniem z dnia 2 kwietnia 1965 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy istnieje obowiązek ujawnienia w księgach podatkowych - pod rygorem uznania ich za nierzetelne - czynów zabronionych pod groźbą kary przez odpowiednie przepisy prawa materialnego?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora, uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzedmiotem opodatkowania w zakresie podatku obrotowego są m.in. cywilnoprawne zawodowe i odpłatne świadczenia rzeczy lub usług, wykonywane na obszarze Państwa Polskiego (art. 2 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o podatku obrotowym - Dz. U. Nr 49, poz. 449 - oraz art. 2 ust. 2 in fine dekretu z dnia 26 października 1950 r. o podatku dochodowym - Dz. U. z 1957 r. Nr 7, poz. 26). Za cywilnoprawne odpłatne oświadczenia rzeczy bądź usług należy w szczególności uważać m. in. wykonywanie na zamówienie usług o charakterze przemysłowym (§ 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 czerwca 1951 r. - Dz. U. Nr 35, poz. 273) oraz aktualny w danym wypadku § 14 pkt 32 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 lipca 1958 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 242), dotyczący zakładów przemysłu młynarskiego.Okoliczność, że - jak w sprawie niniejszej - strona zobowiązana na podstawie umowy do wykonania usługi pobiera za tę usługę cenę wyższą od obowiązującej, dopuszczając się przez to przestępstwa przewidzianego w art. 15 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. (Dz. U. Nr 39, poz. 171), nie sprawia, że świadczona usługa przestała mieć charakter cywilnoprawny i że odpłata za wyświadczoną usługę, stanowiąca obrót będący podstawą opodatkowania (art. 4 ust. 1 i 2 wspomnianego wyżej dekretu z dnia 26 października 1950 r., Dz. U. Nr 49, poz. 449), utraciła charakter tego obrotu w części przewyższającej cenę obowiązującą. W tej kwestii § 7 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 czerwca 1951 r. podaje wyraźnie, że "nie podlegają jednak podatkowi czynności pozbawione charakteru świadczeń cywilnoprawnych z tego względu, iż w ogóle nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy (np. paserstwo, nierząd)".Na to, że działalność spekulacyjna może być przedmiotem opodatkowania, wskazuje wprost dekret z dnia 26 października 1950 r. o podatku dochodowym (Dz. U. z 1957 r. Nr 7, poz. 26). Mianowicie w art. 8 ust. 2 lit. d) powiedziano w tym dekrecie wyraźnie, że obowiązkowi podatkowemu od dochodów podlegają przychody uzyskane ze sprzedaży "przedmiotów majątkowych, jeżeli sprzedaż ma charakter spekulacyjny".