VI KZP 3/68

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki do rozstrzygnięcia kwestii prawnej:"Czy w przypadku, gdy sąd nie podjął jeszcze żadnych czynności w sprawie z oskarżenia prywatnego, w szczególności wymienionych w art. 448 k.p.k., a oskarżyciel prywatny cofnął oskarżenie, ponosi on koszty postępowania, a jeśli tak, to w jakiej wysokości"postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneZ przedstawionych akt spraw Kp 908/67 i Kp 922/67 wynika, że oskarżyciel prywatny wniósł w dniu 23.VIII.1967 r. do Sądu Powiatowego akt oskarżenia przeciwko A.G. o przestępstwo z art. 265 § 1 k.k. i równocześnie - w osobnym piśmie - zawiadomił Prokuratora Powiatowego o tym zajściu, wnosząc o przeprowadzenie dochodzenia i skierowanie sprawy z aktem oskarżenia do sądu. Prokurator - po stwierdzeniu, że chodzi o (przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego - przekazał sprawę Sądowi Powiatowemu.W sprawie Kp 908/67, w której skierowano akt oskarżenia bezpośrednio do sądu, oskarżyciel prywatny złożył zryczałtowaną równowartość kosztów postępowania w kwocie 400 złotych. Wobec jednakże pojednania się stron w tej sprawie prezes sądu, zgodnie z przepisem art. 12 § 1 ustawy z dnia 2.XII.1960 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 308), zarządził zwrot połowy zryczałtowanej równowartości kosztów postępowania wniesionej przez oskarżyciela prywatnego.W następstwie przekazania przez prokuratora do Sądu Powiatowego zawiadomienia o przestępstwie założono odrębne akta, oznaczone sygnaturą Kp 922/67 i wezwano oskarżyciela prywatnego do zapłacenia kwoty 1.000 złotych tytułem zryczałtowanej równowartości kosztów postępowania. Oskarżyciel prywatny powyższą kwotę uiścił w dniu 12.IX.1967 r. zaś w dwa dni później cofnął oskarżenie. Sąd Powiatowy postanowieniem z dnia 8.X.1967 r. na podstawie art. 63 k.p.k. umorzył postępowanie, a następnie prezes sądu zarządził zwrot połowy uiszczonego ryczałtu. Na powyższe zarządzenie prezesa wniósł oskarżyciel prywatny zażalenie, domagając się zwrotu całego ryczałtu, i w ten sposób znalazła się sprawa w rozpoznaniu sądu rewizyjnego.Stanowisko zajęte przez prezesa sądu w kwestii kosztów jest błędne, gdyż obie sprawy Kp 908/67 i Kp 922/67 należało traktować jako jedną sprawę. Akt oskarżenia bowiem jak i przesłane przez oskarżyciela prywatnego prokuratorowi zawiadomienie o przestępstwie dotyczą tego samego czynu i tych samych osób.Skoro zaś nadesłane przez prokuratora doniesienie oskarżyciela prywatnego wpłynęło do sądu przed umorzeniem postępowania w sprawie Kp 908/67, a więc jeszcze w toku tego postępowania, należało je w takiej sytuacji procesowej dołączyć do tej sprawy i w związku z tym brak było podstaw do żądania po raz drugi od oskarżyciela prywatnego wpłacenia ryczałtu w kwocie 1.000 zł.Należy zaznaczyć, że Sąd Najwyższy ustosunkował się już w uchwale z dnia 13.IV.1961 r. sygn. VI KO 19/61 (OSN z roku 1961 zeszyt 3, poz. 44) do podobnego zagadnienia prawnego.