VI KZP 38/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: M. Budzianowski (współsprawozdawca), L. Chmielewski, K. Czajkowski (sprawozdawca), Z. Kubec, J. Pustelnik, R. Staszkiewicz.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu złożonego w trybie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 11, poz. 54) wniosku Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 lipca 1967 r. o wyjaśnienie budzących wątpliwości przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149), a mianowicie:"Czy sąd jest uprawniony do stosowania zawieszenia wykonania kary wyłącznie w sprawach o wykroczenia określone w art. 1-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) rozpoznawanych w trybie art. 22-24 tej ustawy, czy też upoważnienie sądu w tym zakresie odnosi się do wszystkich wykroczeń i nie jest zależne od trybu, w jakim sprawa o wykroczenie wpłynęła do sądu?"po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneArtykuł 28 ust. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149) wprowadził do ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym nowe przepisy, a m.in. art. 9 b (obecnie art. 12 jednolitego tekstu: Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233), dopuszczający nie znane dotychczas temu orzecznictwu warunkowe zawieszenie wykonania kary aresztu. Artykuł ten, jako przepis prawa materialnego, nie ogranicza zasięgu stosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary aresztu do niektórych tylko rodzajów wykroczeń należących do właściwości kolegiów karno-administracyjnych, w szczególności do tych, które były do tej pory "drobnymi przestępstwami".Przepis ten zawiera przeto normę obowiązującą przy rozpatrywaniu spraw o wykroczenia, dla których właściwe są kolegia karno-administracyjne, zarówno w kolegiach karno-administracyjnych jak i w sądach - niezależnie od trybu, w jakim do nich wpłynęły.Nie pozostaje w sprzeczności z tym poglądem norma art. 25 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149), która do czynów określonych w art. 1-10 nakazuje sądom stosowanie pewnych przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym, a wśród nich wspomnianego art. 9 b (obecnie art. 12). Norma bowiem art. 25 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. podkreśla jedynie, że w sprawach o "drobne przestępstwa" przekazane jako wykroczenia orzecznictwu karno-administracyjnemu sąd, jeżeli orzeka w szczególnych wypadkach wyliczonych w art. 22-24 tej ustawy, postępuje w myśl przepisów wymienionych w art. 25. Nie oznacza to jednak, że przy rozpoznawaniu spraw o wykroczenia w innym trybie sądy pozbawione są prawa stosowania przepisów prawa materialnego wymienionych w cytowanym art. 25 ustawy, w szczególności art. 12 ustawy o orzecznictwie karno-administracyjnym (Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233) i art. 17 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149).Przeciw temu stanowisku nie przemawia również treść art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233). Ten przepis bowiem, wyłączający możliwość stosowania przez sądy norm ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. w wypadkach przekazania im spraw o wykroczenia przez powiatowe kolegium karno-administracyjne lub przez jego przewodniczącego ze względu na ważne okoliczności tej sprawy, ma na myśli wyłącznie normy procesowe, a nie karno-materialne. Wynika to wyraźnie z art. 57 ust. 2, który w zakresie postępowania odsyła sąd powiatowy do przepisów kodeksu postępowania karnego. O mocy obowiązującej przepisów prawa materialnego z chwilą ich wejścia w życie, bez względu na formę ich realizacji w drodze postępowania, stanowi przepis art. 2 prawa o wykroczeniach w związku z art. 2 k.k.