V K 1391/59

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia P. Ławacz. Sędziowie: A. Kafarski (sprawozdawca), Z. Kubec. Prokurator: T. Garlicki.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Edwarda B. oskarżonego z art. 14 ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 r. (Dz. U. Nr 12, poz. 62), po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Powiatowego dla m. Wrocławia we Wrocławiu z dnia 2 lipca 1959 r., na podstawie art. 397, 400, 383 pkt 2, 338 § 1 k.p.k.uchylił orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania wymierzonej oskarżonemu Edwardowi B. kary jednego miesiąca aresztu (...).Edward B. skazany został z art. 14 ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 r. (Dz. U. Nr 12, poz. 62) na karę jednego miesiąca aresztu z zawieszeniem wykonania tej kary na okres lat dwóch - za to, że jadąc tramwajem w stanie nietrzeźwym, zakłócił porządek publiczny, używając słów wulgarnych i odmawiając opłaty za przejazd.Wyrok ten zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości, zarzucając obrazę art. 2 prawa o wykroczeniach i wnosząc o uchylenie tego wyroku w części odnoszącej się do warunkowego zawieszenia wymierzonej oskarżonemu kary.Uzasadnienie faktyczneW uzasadnieniuSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Przepis art. 2 prawa o wykroczeniach, mający zastosowanie także do wykroczeń przewidzianych w innych ustawach (art. 16 prawa o wykroczeniach), wyczerpująco wylicza, które z przepisów części ogólnej k.k. stosuje się do wykroczeń. Przepis ten nie wymienia art. 61-64 k.k., wobec czego stosowanie warunkowego zawieszenia do kar orzeczonych za wykroczenia jest niedopuszczalne.Ze względu na powyższe oraz biorąc nadto pod uwagę, że rewizja nadzwyczajna została złożona w terminie wskazanym w art. 397 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.