VI KZP 39/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Budzianowski. Sędziowie: L. Chmielewski, A. Pyszkowski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jerzego T., skazanego z art. 199 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 8 maja 1971 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w wypadku zastosowania do skazanego art. 100 § 3 k.k. i odstąpienia od zarządzenia wykonania wymierzonej kary pozbawienia wolności, na poczet której w prawomocnym wyroku zaliczono okres tymczasowego aresztowania, można na zasadzie art. 83 § 3 k.k. ten okres zaliczyć postanowieniem na poczet wymierzonej mu grzywny?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZ treści przepisów art. 360 § 2 pkt 2 i art. 368 k.p.k. wynika, że sąd powinien orzec wyrokiem o zaliczeniu okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary, postanowieniem zaś jedynie wówczas, gdy wyrok nie zawiera takiego rozstrzygnięcia. Możliwość wydania takiego postanowienia jest zatem wyłączona w wypadku, gdy sąd w wyroku zaliczył już okres tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej kary.Wydane po uprawomocnieniu się wyroku, który zawiera decyzję o zaliczeniu tymczasowego aresztowania, postanowienie odmiennie rozstrzygające w tym zakresie miałoby w istocie charakter orzeczenia zmieniającego prawomocny wyrok lub zakres jego wykonania. Taka zmiana - poza trybem rewizji nadzwyczajnej - nastąpić mogłaby w innym trybie tylko w wypadku przewidzianym przez ustawę. Obowiązujące przepisy prawne nie przewidują jednak takiej możliwości co do zaliczenia okresu tymczasowego aresztowania w sytuacji wskazanej w pytaniu Sądu Wojewódzkiego.