VI KZP 4/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: T. Krokosz, K. Wagner (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zbigniewa S. i innych, oskarżonych z art. 2 § 2 lit. b ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 1967 r. przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy jako rewizyjny postanowieniem z dnia 5 grudnia 1966 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy zwrot z tytułu ubezpieczenia przez PZU kwoty stanowiącej równowartość szkody poniesionej przez przedsiębiorstwo uspołecznione traktować należy jako pokrycie szkody w rozumieniu przepisu art. 8 - szczególnie w sytuacji, gdy zobowiązany do pokrycia szkody z tytułu regresu PZU spłaca dobrowolnie kwotę odszkodowania w ratach miesięcznych, których wysokość i terminy płatności ustalone zostały przez wierzyciela, tj. PZU?"po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Prokuratury Generalnej,uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneWypłata odszkodowania przez PZU następuje w wykonaniu umowy cywilnej stanowiącej res inter alias acta dla sprawcy zagarnięcia. Byłoby więc rzeczą nielogiczną przyjęcie, że ta wypłata, na którą sprawca zagarnięcia nie ma żadnego wpływu, spełnia zasadniczy warunek otwierający możliwość zawieszenia wykonania kary. Pokrycie szkody, o którym mowa w powołanym na wstępie art. 8 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. może nastąpić tylko przez sprawcę albo przez osobę trzecią działającą na jego rzecz.Pokrycie tej szkody musi nastąpić w całości przed wydaniem prawomocnego wyroku. Wynika to z jednoznacznego brzmienia obowiązującego przepisu, który mówi o pokryciu szkody w całości, a nie tylko o pokryciu szkody. Stanowisku temu dał już wyraz Sąd Najwyższy w pkt VI wytycznych wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej z dnia 19 stycznia 1962 r. (OSNKW zesz. III z 1962 r., poz. 37).Wynika stąd, że jakiekolwiek stopniowe, ratalne pokrywanie szkody nie spełnia wymagań art. 8 omawianej ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), chyba że ostatnia rata zostanie spłacona jeszcze przed wydaniem prawomocnego wyroku.