VI KZP 45/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: F. Karolus, R. Staszkiewicz (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Leona S. i Konrada S., oskarżonych z art. 55 pkt 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1959 r. o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim (Dz. U. Nr 36, poz. 226), po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki w Koszalinie postanowieniem z dnia 20 września 1968 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy zabierający w celu przywłaszczenia z lasu państwowego padłą zwierzynę łowną w wyniku zastawienia wnyków przez inną nie ustaloną osobę odpowiada z art. 55 pkt 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1959 r. o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim (Dz. U. Nr 36, poz. 226), czy też z przepisów ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228; zmiana: Dz. U. z 1960 r. Nr 29, poz. 166) lub przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149), i jaką należy przyjąć w takim wypadku wartość zwierzyny, czy według cennika ustalonego zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 grudnia 1959 r. (Monitor Polski Nr 2 z 1960 r., poz. 8), czy też rzeczywistą wartość zwierzyny w dniu zaboru?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k. uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczne1. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 10 maja 1968 r. w sprawie VI KZP 2/67 (OSNKW zesz. 9 z 1968 r., poz. 98) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że art. 55 pkt 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1959 r. o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim (Dz. U. Nr 36, poz. 226) jest przepisem szczególnym w stosunku do norm ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228), albowiem użyte w nim wyrażenie "wchodzi w posiadanie zwierzyny" należy rozumieć jako działanie podjęte w zamiarze zagarnięcia tej zwierzyny stanowiącej własność Państwa.Z przedstawionego wyżej poglądu wynika, że do istoty czynu określonego w art. 55 pkt 8 cytowanej ustawy należą takie okoliczności, jak zastawienie wnyka i zabór schwytanej zwierzyny.Czyn opisany w pytaniu Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie zawiera inny stan faktyczny. Sprawca nie wchodzi tu w posiadanie zwierzyny przy pomocy wnyków zastawionych przez siebie. Jego działanie ogranicza się wyłącznie do zaboru zwierzyny, schwytanej już we wnyki zastawione przez kogo innego. W tych warunkach oraz skoro - jak to wyjaśnia uchwała Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 1969 r. sygn. VI KZP 51/68 - schwytana zwierzyna jest mieniem społecznym, to jej zabór w celu przywłaszczenia stanowi przestępstwo podlegające zakwalifikowaniu na podstawie ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) lub wykroczenie, jeżeli wartość skradzionego mienia nie przekracza kwoty 300 zł.2. Określenie użyte w art. 57 ustawy z dnia 17 czerwca 1959 r.: "zwierzyna ubita lub złowiona bezprawnie" stwarza podstawę do wniosku, że chodzi tu o zwierzynę pozyskaną bezprawnie w rozumieniu tejże ustawy. Nie może zatem - przy ustalaniu wartości zwierzyny łownej zabranej w celu przywłaszczenia z wnyków zastawionych przez kogo innego - mieć zastosowania zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 28 grudnia 1959 r. w sprawie cennika za pozyskaną bezprawnie-zwierzynę (Monitor Polski Nr 2 z 1960 r., poz. 8), jako wydane na podstawie cytowanego wyżej przepisu art. 57.Z tych względów wartość takiej zwierzyny należy ustalać na podstawie zasad określonych w uchwale Całej Izby Karnej z dnia 19 stycznia 1962 r. w sprawie VI KO 90/60 OSN zesz. III z 1962 r. poz. 37 oraz w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 1960 r. w sprawie VI KO 4/60 ("Nowe Prawo" zesz. 6 z 1960 r., str. 873).