VI KZP 73/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr T. Majewski (sprawozdawca). Sędziowie: S. Fornalik, J. Pietrzykowski. Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz. SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Ryszarda K., oskarżonego z art. 156 § 1 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego przez Sąd Wojewódzki dla m. Łodzi w trybie art. 390 § 1 k.p.k. postanowieniem z dnia 26 października 1972 r. następującego zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w wypadku, gdy pokrzywdzonemu przysługuje roszczenie na podstawie 445 § 1 k.c., może być uznane za zasadne powództwo wytoczone przez prokuratora na podstawie art. 448 k.c., zmierzające do zasądzenia odpowiedniej kwoty na rzecz PCK?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratora uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW świetle ustalonej judykatury nie budzi wątpliwości, że prokurator może na podstawie art. 7 i 55 k.p., mających odpowiednie zastosowanie w procesie adhezyjnym (art. 60 k.p.k.), wytoczyć na rzecz poszkodowanego powództwo o zasądzenie od sprawcy umyślnego uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia odpowiedniej sumy pieniężnej na rzecz PCK - art. 448 k.c. (por. uchwały Sądu Najwyższego - OSNCP 1970, z. 7-8, poz. 119 i OSNKW 1971, z. 6, poz. 80).Wątpliwości Sądu Wojewódzkiego, leżące u podstaw przedstawionego zagadnienia prawnego, sprowadzają się do tego, czy uwzględnieniu takiego powództwa prokuratora nie sprzeciwia się usprawiedliwiony interes poszkodowanego, a w szczególności czy zasądzenie wspomnianej sumy na rzecz PCK nie wyłączy albo też nie ograniczy możności dochodzenia od sprawcy przysługującego poszkodowanemu zadośćuczynienia za krzywdę (art. 445 k.c.).Kwestia ta została wyjaśniona w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1973 r. - III CZP 37/73.Według tej uchwały w razie umyślnego naruszenia dóbr osobistych określonych w art. 445 k.c. poszkodowany może dochodzić od sprawcy zarówno zadośćuczynienia pieniężnego (art. 445 k.c.), jak i zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na rzecz PCK (art. 448 k.c.). Wynika z tego, że są to odrębne, niezależne od siebie roszczenia.