VI KZP 91/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski (sprawozdawca). Sędziowie: S. Kotowski, Z. Nyczaj. Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Ewarysta J., oskarżonego z art. 218 § 1 i art. 265 § 1 k.k:, po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Koszalinie postanowieniem z dnia 30 października 1970 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy prowadzenie za zgodą stron w dalszym ciągu rozprawy przerwanej, mimo że skład sądu uległ zmianie, wyłącza zasadę wyrażoną w art. 388 pkt 2 k.p.k.?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorau c h w a l i ł udzielić odpowiedzi j a k w y ż e j.Uzasadnienie faktyczneKodeks postępowania karnego w art. 388 pkt 2 zawiera nakaz uchylenia na posiedzeniu zaskarżonego orzeczenia - niezależnie od granic środka odwoławczego i wpływu uchybienia na treść orzeczenia - między innymi wtedy, gdy którykolwiek z członków sądu nie był obecny na całej rozprawie. Jednocześnie kodeks ten w art. 348 § 2 i 350 § 2 dopuszcza możliwość zmiany składu sądu i wydania orzeczenia w zmienionym składzie, jeżeli rozprawę przerwaną lub odroczoną sąd postanowił prowadzić za zgodą stron w dalszym ciągu. Dopuszczenie przez ustawę w tych warunkach do zmiany składu sądu oznacza, że przepis art. 388 pkt 2 k.p.k. nie może dotyczyć sytuacji, w której nieobecność któregokolwiek z członków sądu na całej rozprawie znajduje oparcie w przepisach art. 348 § 2 lub art. 350 § 2 k.p.k.Sens i cel powyższych norm procesowych traktowanych łącznie wymaga takiego właśnie ich rozumienia, nie można bowiem przyjąć, żeby czynność procesowa, wyraźnie dopuszczona przez ustawę w konkretnym przepisie i dokonana zgodnie z wymaganiami określonymi w tym przepisie, stanowiła zarazem uchybienie w ogóle, a w szczególności uchybienie będące bezwzględnym powodem uchylenia orzeczenia. Do wydanego więc w omawianych warunkach orzeczenia nie może mieć zastosowania przepis art. 388 pkt 2 k.p.k.Odrębnym zagadnieniem jest prawidłowość stosowania przepisów art. 348 § 2 lub art. 350 § 2 k.p.k. Zagadnienie to Sąd Najwyższy wyjaśnił już w uchwale z dnia 14 stycznia 1971 r. VI KZP 45/70 (OSNKW z 1971 r., z. 4, poz. 50) stwierdzając, że prowadzenie w myśl art. 350 § 2 k.p.k. .odroczonej rozprawy w dalszym ciągu może nastąpić, gdy w postępowaniu przed jej odroczeniem dokonano czynności procesowych o takim w danej sprawie znaczeniu, że niepowtórzenie ich na prowadzonej w dalszym ciągu rozprawie nie będzie mogło mieć wpływu na treść orzeczenia. Analogicznie odnosi się to do prowadzenia w dalszym ciągu rozprawy przerwanej. Jeżeli więc sąd, którego skład uległ zmianie, w takich właśnie warunkach postanowił za zgodą stron rozprawę przerwaną prowadzić w dalszym ciągu i dowodów nie powtórzył, to uchybienie takie stanowi obrazę art. 348 § 2 k.p.k., powodującą uchylenie lub zmianę orzeczenia, jeżeli obraza ta mogła mieć wpływ na treść orzeczenia (art. 387 pkt 2 i 3 k.p.k.).