VII KZP 15/78

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Żebrowski (sprawozdawca). Sędziowie: C. Gajewski, W. Sutkowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza T., oskarżonego z art. 203 § 1 k.k w związku z art. 60 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Krakowie postanowieniem z dnia 19 marca 1978 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w wypadku skazania za przestępstwo określone w art. 203 § 1 k.k., popełnione w warunkach art. 60 § 1 k.k., i orzeczenia nadzoru ochronnego wobec sprawcy dopuszczalne jest nałożenie na niego polecenia przewidzianego w art. 63 k.k., nie pozostającego w żadnym związku z istotą przypisanego czynu?"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePodstawowym celem nadzoru ochronnego jest zapobieżenie powrotowi do przestępstwa. Cel ten jest realizowany między innymi w drodze stosowania poleceń określonych w art. 63 § 2 i 3 k.k.Niektóre polecenia mają zastosowanie z mocy samego prawa, o ustanowieniu zaś innych orzeka sąd. Wszystkie one mają jednak zapobiegawczo-wychowawczy charakter, polegający zwłaszcza na eliminowaniu tych czynników, które odegrały w dotychczasowym życiu przestępcy powrotnego kryminogenną rolę, oraz na wykształceniu takich jego cech, które sprzyjać będą prowadzeniu uczciwego życia. Jest oczywiste, że sąd ustanawia te wszystkie polecenia spośród określonych w art. 63 § 2 i 3 k.k., które najskuteczniej sprzyjają realizacji powyższych celów.Przez orzeczenie nadzoru ochronnego i ustanowienie w jego ramach polecenia określonego w art. 63 § 2 i 3 k.k. należy dążyć do zapobieżenia powrotowi do każdego przestępstwa, a więc nie tylko do przestępstw podobnego do już popełnionego. Przy doborze najskuteczniejszego polecenia należy uwzględniać wszystkie okoliczności, a więc zarówno te, które łączą się z przypisanym sprawcy przestępstwem powrotnym, jak i wszelkie inne, które mogą sprzyjać powrotowi do jakiegokolwiek przestępstwa, i dlatego trzeba te okoliczności eliminować przez dobór właściwego polecenia.Ustawa nie uzależnia ustanowienia polecenia określonego w art. 63 § 2 i 3 k.k. od tego, aby musiało się ono łączyć z przypisanym sprawcy przestępstwem powrotnym.Za taką wykładnią przemawia także treść art. 63 § 4 k.k., który przewiduje możliwość ustanowienia, rozszerzenia lub zmiany poleceń w okresie trwania nadzoru.Zgodnie z tym przepisem sąd podejmuje w tym względzie odpowiednią decyzję w "miarę potrzeby", tj. wtedy, gdy ustanowienie, rozszerzenie lub zmianę poleceń uzasadniać będą przesłanki stwierdzone w okresie trwania nadzoru, a więc najczęściej nie łączące się z przypisanym sprawcy przestępstwem powrotnym. Podobny argument wynika również z art. 91 § 1 k.k.w.