I NP 1/23

I NP 1/23 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Dobrowolski w sprawie z wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawy – Pragi Południe w Warszawie z udziałem P. N. i A. B. o ustanowienie kuratora dla małoletniego na skutek skargi P. N. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 8 lipca 2022 r., sygn. akt V NSm 1108/22, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 28 lutego 2024 r., odrzuca skargę. [SOP] UZASADNIENIE Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie. postanowieniem z 15 marca 2023 r., sygn. V Nsm 1108/22 przekazał sprawę ze sporządzonej osobiście przez P. N. (dalej: „skarżący”) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie. z dnia 8 lipca 2022 r., sygn. akt V NSm 1108/22. I NP 1/23 2 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia skarżący zarzucił, że: „sprawę rozpoznawał sędzia nominowany dnia 2019.07.10 przez KRS, który został uznany za niekonstytucyjny”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 26 § 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 825 z późn. zm., dalej także jako: u.SN) do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Najwyższego, sądów powszechnych, sądów wojskowych oraz sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli niezgodność z prawem polega na podważeniu statusu osoby powołanej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, która wydała orzeczenie w sprawie. Z mocy art. 26 § 5 u.SN do postępowania w sprawach, o których mowa w artykule 26 § 4 u.SN, stosuje się odpowiednie przepisy o stwierdzeniu niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń, a w sprawach karnych przepisy o wznowieniu postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem. W realiach niniejszej sprawy odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy Działu VIII k.p.c. (art. 4241-42412 k.p.c.). Jak wynika z art. 4246 § 3 zd. 1 k.p.c., skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniesioną z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. (przymus radcowsko-adwokacki) sąd odrzuca. W postępowaniu cywilnym obowiązuje bowiem przed Sądem Najwyższym obowiązkowe zastępstwo strony przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 § 1 k.p.c.), co dotyczy również postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Oznacza to, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolność strony do podejmowania przez nią osobiście czynności procesowych jest wyłączona. W konsekwencji czynności podejmowane przez stronę osobiście w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c., są bezskuteczne (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 marca 2006 r., III CZ 5/06; 6 lutego 2013 r., V CZ 88/12). I NP 1/23 3 Skarga wniesiona przez P. N. została złożona do Sądu Najwyższego osobiście przez niego samego, bez profesjonalnego pełnomocnika, co ze względu na art. 871 § 1 k.p.c. oraz brak podstaw do zastosowania art. 871 § 2 k.p.c., stanowi brak nieusuwalny, powodując konieczność jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia tego braku na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Zgodnie z przywołanym przepisem, Sąd Najwyższy odrzuca bowiem skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Wskazany brak formalny skargi powinien zostać uzupełniony na etapie kontroli dokonywanej przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie, a w razie jego nieuzupełniania, skarga powinna zostać odrzucona przez ten sąd (art. 4246 k.p.c.). Wobec tego, że skarga została przekazana do Sądu Najwyższego z brakiem formalnym, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. s.h. [ał]