I NP 3/22

I NP 3/22 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Demendecki w sprawie z odwołania E. C. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki z udziałem P. SA w W. o odmowę zawarcia umowy sprzedaży ciepła, na skutek skargi S. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - wyroku Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt III SK 37/04, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 28 marca 2023 r.; odrzuca skargę. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem z 10 listopada 2022 r., sygn. XVII Amo 62/22 przekazał sprawę ze sporządzonej osobiście przez S. K. skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt III SK 37/04. Wyrok w sprawie o sygn. III SK 37/04 został wydany przez Sąd Najwyższy na skutek kasacji powódki E. C. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 16 lipca 2003 r., sygn. akt XVII Ame 58/02. I NP 3/22 2 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem całości wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt III SK 37/04 S. K. zarzucił, że orzeczenie to narusza: „1) gwarancje ochrony prawa własności, o której mowa w art 64 ust. 1 Konstytucji poprzez brak właściwej ochrony i w konsekwencji prowadzi do pozbawienia Powoda prawa własności położonych w W. przy ul. […] lokali mieszkalnych Nr […], Nr […] oraz współwłasności garaży, oaz części wspólnych budynku w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, a ta ochrona jest obowiązkiem sądu. […] wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt II CSK 600/08. Właściciele lokali nie mogą zatem podejmować żadnych uchwał, które ingerowałyby w prawa odrębnej własności lokali. 2) naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony konsumentów art. 76 Konstytucji poprzez odmowę właściwej ochrony, która jest obowiązkiem sądu. 3) naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i jego organów, wywodzonej z art. 2 Konstytucji, a w szczególności zasady bezpieczeństwa prawnego i pewności prawa przez to, że sytuacja stworzona orzeczeniem Sądu stała się pułapką dla Powoda, który działał w dobrej wierze i w przekonaniu, że zasada pacta sunt servanda zostaje zachowana odnośnie art.49 k.c., art. 1 ust 1, art. 6 ustawy o własności lokali, art. 199 k.c., art. 9 ust.2 pkt 6 i ust. 3 ustawy o ochronie konsumentów i konkurencji”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W postępowaniu cywilnym obowiązuje przed Sądem Najwyższym obowiązkowe zastępstwo strony przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 § 1 k.p.c.), co dotyczy również postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Oznacza to, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolność strony do podejmowania przez nią osobiście czynności procesowych jest wyłączona. W konsekwencji czynności podejmowane przez stronę osobiście w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c., są bezskuteczne I NP 3/22 3 (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 marca 2006 r., III CZ 5/06; 6 lutego 2013 r., V CZ 88/12). Skarga wniesiona przez S. K. została złożona do Sądu Najwyższego osobiście przez niego samego, bez profesjonalnego pełnomocnika, co ze względu na art. 871 § 1 k.p.c. oraz brak podstaw do zastosowania art. 871 § 2 k.p.c., stanowi brak nieusuwalny, powodując konieczność jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia tego braku na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Zgodnie z przywołanym przepisem, Sąd Najwyższy odrzuca bowiem skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Wskazany brak formalny skargi powinien zostać uzupełniony na etapie kontroli dokonywanej przez Sąd Okręgowy w Warszawie, a w razie jego nieuzupełniania, skarga powinna zostać odrzucona przez ten sąd (art. 4246 k.p.c.). Wobec tego, że skarga została przekazana do Sądu Najwyższego z brakiem formalnym, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.