I NSP 234/24

I NSP 234/24 POSTANOWIENIE Dnia 12 września 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Joanna Lemańska (przewodniczący) SSN Paweł Czubik SSN Grzegorz Żmij (sprawozdawca) w sprawie z wniosku M.S., o odszkodowanie i zadośćuczynienie, na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 12 września 2024 r., na skutek skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. II AKa 173/22, z udziałem Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie, pozostawia skargę bez rozpoznania. Paweł Czubik Joanna Lemańska Grzegorz Żmij UZASADNIENIE Pismem z dnia 17 czerwca 2024 r. adw. D.C. reprezentując M.S. wniósł skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. II AKa 173/22. Zarządzeniem z dnia 18 lipca 2024 r. adw. D.C. wezwany został do uzupełnienia braku formalnego skargi na przewlekłość poprzez złożenie w terminie siedmiu dni upoważnienia, z którego będzie jednoznacznie wynikało umocowanie do reprezentowania M.S. przed Sądem Najwyższym. I NSP 234/24 2 Adw. D.C. odebrał pismo 22 lipca 2024 r. i w zakreślonym terminie przesłał do Sądu Najwyższego pełnomocnictwo do reprezentowania M.N. w sprawie o przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym. Sąd Apelacyjny w Warszawie w odpowiedzi na skargę z 7 sierpnia 2024 r. zgłosił swój udział w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skargę na przewlekłość wniesioną przez adw. D.C. należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1725), w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. W przedmiotowej sprawie obliguje to do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego. W świetle art. 430 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 429 § 1 albo jeżeli przyjęcie tego środka nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu. Zgodnie zaś z art. 429 § 1 k.p.k. prezes sądu pierwszej instancji odmawia przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy ustawy. Sytuacja procesowa, jaka zaistniała w przedmiotowej sprawie prowadzi do wniosku, że adw. D.C. nie uzupełnił braku formalnego skargi na przewlekłość w terminie. W myśl art. 120 § 1 k.p.k. jeżeli pismo nie odpowiada wymaganiom formalnym, przewidzianym w art. 119 k.p.k. lub w przepisach szczególnych, a brak jest tego rodzaju, że pismo nie może otrzymać biegu, albo brak polega na niezłożeniu należytych opłat lub upoważnienia do podjęcia I NSP 234/24 3 czynności procesowej, wzywa się osobę, która wniosła pismo, do usunięcia braku w terminie 7 dni. Stosownie do art. 120 § 2 k.p.k. w razie uzupełnienia braku w terminie, pismo wywołuje skutki od dnia jego wniesienia, natomiast w przypadku nieuzupełnienia braku w terminie, pismo uznaje się za bezskuteczne, o czym należy pouczyć przy doręczeniu wezwania. Jak wynika z akt sprawy M.S. upoważnił adw. D.C. do reprezentowania „w sprawie o przewlekłość w postępowaniu przedsądowym oraz instytucjami, organami ścigania, a także sądami szczególnymi i powszechnymi wszystkich instancji” (k. 6). Następnie, pismem z 24 lipca 2024 r. adw. D.C. „działając w imieniu i na rzecz M.N.” przedstawił pełnomocnictwo do reprezentowania w sprawie „o przewlekłość postępowania karnego przed Sądem Najwyższym” (k. 15-16). Przedstawił zatem pełnomocnictwo udzielone przez inną osobę, w innej sprawie. W tym stanie rzeczy należało uznać, że adw. D.C. na podstawie udzielonego przez M.S. upoważnienia nie mógł podjąć czynności procesowych przed Sądem Najwyższym, a wobec nieuzupełnienia braku formalnego w terminie wniesienie skargi na przewlekłość było czynnością bezskuteczną, co w realiach sprawy oznaczało pozostawienie skargi bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. i art. 430 § 1 k.p.k. w związku z art. 429 § 1 k.p.k. w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. Paweł Czubik Joanna Lemańska Grzegorz Żmij S.K. [ms]