I NSP 408/25

I NSP 408/25 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Żmij w sprawie ze skargi W. G. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, sygn. akt I NSP 448/24, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 20 listopada 2025 r., odrzuca skargę. [kf] UZASADNIENIE Pismem z 18 września 2025 r. W. G., wniosła osobiście „skargę na przewlekłość załatwienia skargi” w sprawie I NSP 448/24 przed Sądem Najwyższym w Warszawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga W. G. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z kilku powodów. Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725; dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) reguluje zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki I NSP 408/25 2 zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu lub prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze (art. 1). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a nadto powinna zgodnie z art. 6 ust. 2 tejże ustawy zawierać: żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy (1) oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (2). Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków. W ocenie Sądu Najwyższego wniesiona w niniejszym postępowaniu skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymagań formalnych. Jak wskazano powyżej, skarga winna zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie. Za spełnienie tego wymogu nie sposób uznać, wniosku skarżącej „o uzupełnienie Postanowienia z I NSP 448/24, z dnia 10.06.2025 r. o dowody opisane w piśmie z dnia 06.05.2025 r.” Dalej skarżąca wskazuje szereg sygnatur innych spraw, zdaniem skarżącej przewlekle prowadzonych przed sądami powszechnymi, prokuraturą i organami administracji, w sprawach o rożnych sygnaturach i różnym przedmiocie. W ocenie skarżącej „[t]aka ilość procesów w tym sporze jest spowodowana korupcyjnym sprawstwem TAKSÓWKARZA I MYŚLIWEGO”. Skarżąca w żaden sposób nie wyjaśnia ich związku ze sprawą przed Sądem Najwyższym, o sygn. akt I NSP 448/25. Skarga tym samym nie spełnia zarówno wymagań z art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość. I NSP 408/25 3 Sąd Najwyższy stwierdza ostatecznie, że przepisy ustawy o skardze na przewlekłość nie przewidują możliwości wniesienia skargi na przewlekłość postępowania, którego przedmiotem jest przewlekłość postępowania (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 13 sierpnia 2025 r., I NSP 263/25; z 18 września 2024, I NSP 249/24; z 18 kwietnia 2024 r, I NSP 126/24; z 14 marca 2024 r., I NSP 25/24; z 8 marca 2023 r., I NSP 309/22; z 3 listopada 2021 r., I NSP 185/21; z 11 lutego 2015 r., KSP 1/15; z 3 października 2013 r., III SPP 209/13). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego taka skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 października 2020 r., I NSP 140/20; z 12 marca 2019 r., I NSP 100/18; z 14 lipca 2011 r., III SPP 16/11; z 20 lipca 2010 r., III SPP 16/10). Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, wobec niespełnienia wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania odrzucił skargę. [kf] [a.ł]