I NSP 69/18

Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych2019-01-22

Skład orzekający: Marek Dobrowolski, Oktawian Nawrot, Marek Siwek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki podlega odrzuceniu, jeśli pełnomocnik skarżącego nie przedstawił pełnomocnictwa do reprezentowania w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, mimo wezwania do usunięcia tego braku formalnego?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odrzucił skargę, ponieważ pełnomocnik skarżącej nie przedstawił wymaganego pełnomocnictwa do reprezentowania w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, mimo wezwania do usunięcia tego braku formalnego. Niewykonanie tego wezwania, obwarowanego rygorem odrzucenia skargi, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie przepisów o postępowaniu zażaleniowym, stosowanych odpowiednio do postępowania skargowego.
Stan faktyczny
Pełnomocnik M. S. wniósł skargę na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w sprawie VI ACa (…). Skarżący domagał się stwierdzenia przewlekłości, wydania zaleceń dotyczących wyznaczenia terminu rozprawy oraz przyznania odszkodowania. Sąd Najwyższy wezwał pełnomocnika do złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania w postępowaniu skargowym. Pełnomocnik nie przedstawił wymaganego dokumentu.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odrzucił skargę i nakazał zwrócić skarżącej uiszczoną opłatę.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I NSP 69/18 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Dobrowolski (przewodniczący) SSN Oktawian Nawrot SSN Marek Siwek (sprawozdawca) w sprawie ze skargi M. S. z udziałem Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…) na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w (…) w sprawie VI ACa (…), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 22 stycznia 2019 r., I. odrzuca skargę, II. nakazuje zwrócić M. S. 200 (dwieście) zł uiszczonej opłaty od skargi. UZASADNIENIE W dniu 25 września 2018 r. pełnomocnik pozwanej M. S. wniósł skargę na naruszenie prawa swojej mocodawczyni do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Wniósł o: 1) stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie VI Ca (…) Sądu Apelacyjnego w (…) i wydanie Sądowi rozpoznającemu sprawę zalecenia wyznaczenia w terminie 7 dni od otrzymania pisma terminu rozprawy, który odbędzie się w przeciągu 40 dni od dnia otrzymania akt sprawy, 2 2) przyznanie od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w (…) na rzecz mocodawczyni sumy pieniężnej w kwocie 4 000 zł tytułem odszkodowania za przewlekłość postępowania, 3) przyznanie mocodawczyni kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu skargowym. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż akta sprawy wpłynęły do Sądu Apelacyjnego w dniu 28 czerwca 2017 r. i do dnia wniesienia skargi nie podjęto żadnych czynności w sprawie, w szczególności nie wyznaczono terminu rozprawy. Podniósł nadto, że strony postępowania nie doprowadziły do przewlekłości postępowania, nadto zaniechania w zakresie trwania tego postępowania nie obciążają Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…), ani konkretnego sędziego. Wynikają z zaniechań organów państwa w zakresie obsady wakatów sędziowskich. Prezes Sądu Apelacyjnego w (…) w odpowiedzi na skargę z dnia 23 października 2018 r. wniosła o oddalenie skargi. Wskazała na daty czynności procesowych w postępowaniu odwoławczym, a także na fakt, że w okresie od 17 do 23 lipca 2018 r. akta sprawy znajdowały się w dyspozycji Sądu Okręgowego w W.[…], który rozpoznawał wniosek o wydanie odpisu wyroku zaopatrzonego w klauzulę wykonalności. Pomimo, że od wpływu sprawy do Sądu Apelacyjnego do wyznaczenia terminu rozprawy upłynęło 15 miesięcy, zdaniem Prezesa Sądu Apelacyjnego, nie doszło do przewlekłości postępowania. Brak możliwości rozpoznania sprawy w terminie szybszym wynikał nie z zaniedbań kierownictwa tego sądu, czy sędziego sprawozdawcy, ale z zaniedbań organu odpowiedzialnego za podjęcie działań umożliwiających realizację celów i zadań w sądownictwie. Prezes podniosła również, że wysokość żądanej przez skarżącego kwoty nie została w żaden sposób uzasadniona, co przemawia za oddaleniem skargi także i w tym zakresie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Pełnomocnik skarżącej zarządzeniem z dnia 28 listopada 2018 r. został zobowiązany do złożenia w terminie 7 dni pełnomocnictwa do reprezentowania w postępowaniu w przedmiocie wniesionej skargi przed Sądem Najwyższym. Z akt sprawy wynika, że pismo wzywające do usunięcia braku formalnego zostało 3 doręczone pełnomocnikowi w dniu 5 grudnia 2018 r. Treść wskazanego zarządzenia, jak i pisma doręczonego na skutek tego zarządzenia wskazują z kolei, iż wezwanie do usunięcia braku formalnego zostało obwarowane rygorem odrzucenia skargi, a więc pełnomocnik o ewentualnych skutkach swojego zaniechania został poinformowany. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2018 r., poz. 75), w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy, co w realiach niniejszej sprawy obliguje do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.c. W myśl art. 373 zd. drugie k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 zd. pierwsze k.p.c. nieusunięcie w wyznaczonym terminie braków zażalenia, do których usunięcia strona była wzywana, skutkuje odrzuceniem tego środka odwoławczego, a w realiach niniejszej sprawy – odrzuceniem skargi. Oczywista była natomiast zasadność wezwania pełnomocnika do usunięcia wskazanego wyżej braku. W postępowaniu przed Sądem Najwyższym w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania cywilnego obowiązuje przymus adwokacko-radcowski (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 16 listopada 2004 r., I SSP 42/04, LEX nr 139571), a pełnomocnictwo udzielone na wcześniejszym etapie postępowania przez skarżącą nie obejmowało umocowania pełnomocnika do występowania w niniejszym postępowaniu. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. Odrzucenie skargi skutkowało rozstrzygnięciem o zwrocie skarżącej uiszczonej opłaty, stosownie do treści art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 8 ust. 2art. 373art. 397 § 2art. 17 ust. 3§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 29.07.2026. · PDF źródłowy