I NSP 90/20

Sygn. akt I NSP 90/20 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Czubik (przewodniczący) SSN Adam Redzik SSN Aleksander Stępkowski (sprawozdawca) w sprawie ze skargi M. S. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie toczącej się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt I NSP 48/20 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 14 czerwca 2020 r. postanawia skargę pozostawić bez rozpoznania UZASADNIENIE Pismem z 3 czerwca 2020 r. M. S. wniósł skargę na przewlekłość postępowania w sprawie I NSP 48/20, które toczyło się przed Sądem Najwyższym. W treści skargi domagał się stwierdzenia przewlekłości postępowania w podanej sprawie oraz przyznania mu kwoty 20.000 zł „od Skarbu Państwa zgodnie z celami ustawy o skardze”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skargę należy pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu 2 przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2018, poz. 75, dalej: ustawa o skardze na przewlekłość) skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość́ postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Z przepisu tego a contrario wynika, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłość postępowania, które już się zakończyło. Okoliczność ta dotyczy natomiast sprawy I NSP 48/20, zakończonej postanowieniem Sądu Najwyższego z 20 maja 2020 r. Z tego powodu rozpatrywana obecnie skarga jest niedopuszczalna z mocy ustawy, co z kolei obliguje do pozostawienia jej bez rozpoznania, stosownie do treści art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 5 ust. 1 a contrario ustawy o skardze na przewlekłość. Biorąc to pod uwagę należało orzec jak w pkt. I sentencji. Rozstrzygnięcie z pkt. II uzasadnia treść art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość; uiszczenie ich przez skarżącego byłoby zbyt uciążliwe. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.