I NSP 92/22

Sygn. akt I NSP 92/22 POSTANOWIENIE Dnia 28 września 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Demendecki (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Paweł Czubik SSN Janusz Niczyporuk w sprawie ze skargi M. J. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. I NO 148/20, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 28 września 2022 r.: 1. odrzuca skargę; 2. umarza postępowanie w przedmiocie wniosku M.J. o zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE M. J. (dalej: „Skarżący”) pismem datowanym na 21 marca 2021 r. wniósł do Izby Cywilnej Sądu Najwyższego skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Najwyższym pod sygn. I NO 148/20. Skarżący domagał się stwierdzenia, że w sprawie tej doszło do nieuzasadnionej zwłoki oraz przyznania od Skarbu Państwa kwoty nie mniej niż 2 000 złotych tytułem odszkodowania. Jednocześnie Skarżący złożył wniosek o zwolnienie go z obowiązku uiszczenia kosztów postępowania skargowego, powołując się na trudną sytuację finansową. Zarządzeniem z 16 marca 2022 r. Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Cywilnej przekazał sprawę ze skargi M. J. na przewlekłość postępowania do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, jako właściwej do rozpoznawania tej kategorii spraw. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 75, zwanej dalej: „ustawą o skardze na przewlekłość”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w tej sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla jej rozstrzygnięcia albo dłużej niż to konieczne dla załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, wniesienie skargi na przewlekłość postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w toku postępowania, którego ta skarga dotyczy. W związku z tym prawomocne zakończenie postępowania czyni ją niedopuszczalną z mocy prawa. Ustawa dopuszcza wprawdzie rozpoznanie skargi na przewlekłość postępowania, które zostało prawomocnie zakończone, jednakże pod warunkiem, że skarżący wniósł ją na etapie, gdy postępowanie, którego skarga dotyczyła, nadal było w toku. Sytuacja taka nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. Postępowanie toczące się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt I NO 148/20 zostało bowiem prawomocnie zakończone z chwilą wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia z 3 marca 2021 r., a zatem jeszcze przed złożeniem skargi przez Skarżącego. Wniesienie skargi poza tokiem postępowania, jak to ma miejsce w niniejszej w sprawie, skutkuje koniecznością jej odrzucenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość w związku z art. 3941 § 3 w związku z art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy skargę odrzucił. 3 Konsekwencją odrzucenia skargi wobec jej niedopuszczalności jest zbędność orzekania w przedmiocie wniosku Skarżącego o zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania skargowego. Postępowanie w tym zakresie należało zatem umorzyć na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość w związku z art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 w związku z art. 391 § 1 i w związku z art. 355 k.p.c. [as]