I NSP 96/18

Sygn. akt I NSP 96/18 POSTANOWIENIE Dnia 21 marca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk (przewodniczący) SSN Marek Dobrowolski SSN Mirosław Sadowski (sprawozdawca) w sprawie ze skargi J. O. na przewlekłość postępowania Sądu Najwyższego w sprawie I UK 188/18, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 21 marca 2019 roku 1. odrzuca skargę; 2. zwalnia J. O. od kosztów sądowych w całości. UZASADNIENIE Skarżący J. O. w dniu 8 grudnia 2018 r. wniósł osobiście skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie I UK 188/18. W postępowaniu cywilnym obowiązuje przed sądem Najwyższym obowiązkowe zastępstwo strony przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 § 1 k.p.c.), co dotyczy także postępowania ze skargi na przewlekłość postępowania sadowego (art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki: jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 75 – dalej: ustawa o skardze na przewlekłość). Zasada ta, zgodnie z art. 871 § 2 k.p.c. nie ma zastosowania w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowieniu adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, 2 notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Przymusowe zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych w postępowaniu przed Sadem Najwyższym ma charakter bezwzględny. Oznacza to, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolność strony do podejmowania przez nią osobiście czynności procesowych jest wyłączona. W konsekwencji czynności podejmowane przez stronę osobiście w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c. są bezskuteczne. Skarga wniesiona przez stronę osobiście, ze względu na art. 871 § 1 k.p.c. oraz brak okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 871 § 2 k.p.c., dotknięta jest brakiem nieusuwalnym, co powoduje konieczność jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia tego braku na podstawie stosowanych odpowiednio przepisów o postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym (art. 370 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy skardze na przewlekłość. Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.