I NZ 55/25

I NZ 55/25 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Sadowski w sprawie z powództwa E. sp. z o.o. sp. k. w R., przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, o wydanie świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 13 listopada 2025 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2025 r. w sprawie o sygn. akt VII AGz 93/25 1. oddala zażalenie; 2. zasądza od E. sp. z o.o. sp. k. w R. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu zażaleniowym. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt VII AGz 93/25, Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną. Na powyższe postanowienie zażalenie wywiodła strona powodowa, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: I NZ 55/25 2 1. Art. 3981 § 2 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna od postanowienia Sądu Apelacyjnego w przedmiocie oddalenia zażalenia jest niedopuszczalna; 2. Art. 3984 § 1 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych we wskazanym przepisie co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej; 3. Art. 3986 § 1 k.p.c. - poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji odrzucenie skargi kasacyjnej; 4. Art. 47956 § 2 k.p.c. - poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie skargi kasacyjnej co spowodowało nierozpatrzenie sprawy Powoda przez Sąd Najwyższy. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie w przedmiocie oddalenia zażalenia. Na powyższe zażalenie odpowiedź wniósł pozwany domagając się jego oddalenia w całości oraz zasądzenia od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie strona, Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka może wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z przywołanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca tworzy zamknięty katalog rodzajów orzeczeń, które podlegają zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej przez legitymowany podmiot. Tym samym literalnie wskazuje on, w jakich przypadkach wykorzystanie tego środka procesowego jest prawnie dopuszczalne, przesądzając zarazem a contrario, że w stosunku do orzeczeń niemieszczących się I NZ 55/25 3 w kodeksowym katalogu skargi kasacyjnej wnieść nie można; nie da się tego uczynić nawet w sytuacji, gdy dany judykat kończy postępowanie w sprawie. Tak pomyślanej reguły nie koryguje przywołany przez skarżącego art. 47956 § 2 k.p.c. - przepis, zgodnie z którym skarga kasacyjna od orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. Unormowanie to, określając jeden z aspektów postępowania z zakresu regulacji energetyki, w swej istocie dotyczy jedynie wymogu kwotowego uzależniającego możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, o jakim mowa w art. 3982 § 1 k.p.c. (S. Krześ, A. Sikorski, Komentarz do art. 47956 § 2 k.p.c., [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Warszawa 2025). W żadnym zatem wypadku nie można go wiązać z rodzajami orzeczeń wskazanymi w art. 3981 § 1 k.p.c. Przy takiej jego normatywnej zawartości i językowej redakcji nie sposób dojść do podobnego wniosku. W tym miejscu wypada przypomnieć, że przepisy prawne wprowadzające wyjątki - a art. 47956 § 2 k.p.c. jako lex specialis jest niewątpliwie wyjątkiem dotyczącym warunków dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej - nie podlegają wykładni rozszerzającej i nie mogą być odczytywane w sposób inny niż literalny (exceptiones non sunt extendendae). Stosujący je podmiot pozostaje zatem pozbawiony prawa do wydobywania z nich norm, które wykraczają poza to, co wynika wprost z warstwy językowej i stanowi wyraz oczywistych intencji prawodawcy. Powyższe oznacza, że skarga kasacyjna w postępowaniu z zakresu regulacji energetyki przysługuje od wydanego przez sąd II instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. Odmienna interpretacja stanowiłaby naruszenie zasad dotyczących relacji zachodzących pomiędzy przepisami ogólnymi i szczególnymi. W przypadku, gdy ustawa nie wprowadza rozwiązań szczególnych w danym zakresie, zastosowanie znajdują normy ogólne. Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy, należy podkreślić, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu Apelacyjnego z 26 maja 2025 r. oddalające zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z 28 listopada 2024 r. wydanego w sprawie I NZ 55/25 4 o sygn. XVII Amz 9/24, którym sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie powoda na postanowienie Prezesa URE odmawiające powodowej spółce wydania świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej. Z treści tego postanowienia wynika, że choć kończy ono postępowanie w sprawie, to jednak nie należy do żadnej z kategorii orzeczeń wskazanych w art. 3981 § 1 k.p.c. To zaś oznacza, że nie podlega ono zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 21 września 2006 r., II PZ 33/06; 7 kwietnia 2010 r., II PZ 10/10, 6 marca 202 r., I NZ 42/23). Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty wskazujące na naruszenie art. 3981 § 2 k.p.c., art. 3984 § 1 k.p.c. oraz art. 3986 § 1 k.p.c. Wynika to stąd, że skarżący nie przedstawia żadnych argumentów na ich poparcie. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy zajmuje stanowisko, że skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeka jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzeka na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1935 z późn. zm.), jak w punkcie 2 postanowienia. [a.ł]