II NSNC 167/24

II NSNc 167/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Czubik w sprawie z powództwa I. K. przeciwko Z. S., B. M. i R. M. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych 27 czerwca 2024 r. skargi nadzwyczajnej wniesionej przez A. N. od wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie z 25 sierpnia 2011 r., sygn. XII C 425/10 oraz postanowienia Sądu Okręgowego w Częstochowie z 8 marca 2012 r., sygn. VI Ca 95/12, VI Cz 119/12, odrzuca skargę nadzwyczajną. UZASADNIENIE Pismem z 13 czerwca 2024 r. A. N. złożył bezpośrednio do Sądu Najwyższego „wniosek; dot. wywiedzenia skargi nadzwyczajnej przez Sąd Najwyższy w Warszawie”. W treści pisma A. N. wskazał, że działa w imieniu E. N. i I. K. oraz jako „upoważniony pełnomocnictwem bezpośrednim i pośrednim wnosi tę skargę” od wskazanych orzeczeń Sądu Rejonowego w Częstochowie i Sądu Okręgowego w Częstochowie. Do pisma dołączono kserokopie orzeczeń sądów powszechnych oraz wnioski A. N. kierowane do Prokuratora Generalnego czy Prezesa Prokuratorii Generalnej RP o wywiedzenie skargi nadzwyczajnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: II NSNc 167/24 2 Skarga nadzwyczajna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 89 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (t.j. Dz.U. 2024, poz. 622), skargę nadzwyczajną może wnieść Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz, w zakresie swojej właściwości, Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznik Praw Dziecka, Rzecznik Praw Pacjenta, Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, Rzecznik Finansowy, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców i Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Powyższe oznacza, że legitymację do wywiedzenia skargi nadzwyczajnej posiadają wyłącznie określone przez ustawę podmioty szczególne – osoba fizyczna nie ma zdolności do samodzielnego złożenia skargi nadzwyczajnej. Skutkuje to koniecznością odrzucenia skargi wywiedzionej osobiście przez A. N. (pomijając już kwestię braku wykazania przez Skarżącego uprawnienia do działania w imieniu wskazanych E. N. i I. K.). W tym miejscu Sąd Najwyższy poucza Skarżącego, że jedyną drogą do wniesienia skargi nadzwyczajnej jest podjęcie dalszej korespondencji z podmiotami szczególnymi, jak np. RPO, i swoiste „przekonanie” ich do zasadności wywiedzenia wskazanego nadzwyczajnego środka zaskarżenia w podanej sprawie. Z wszystkich tych powodów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [SOP] (r.g.)