I ZPI 41/22

I ZPI 41/22 ZARZĄDZENIE Dnia 11 maja 2023 r. Na podstawie art. 80 § 2b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych - odmówić przyjęcia wniosku o wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej M.D. - sędzi Sądu Rejonowego w W., złożonego przez adw. A.D., z uwagi na brak legitymacji po stronie wnioskodawczyni A.D.1 do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. UZASADNIENIE W dniu 24 września 2021 r. do Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej wpłynął wniosek o wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej M.D. - sędzi Sądu Rejonowego w W., złożony przez adw. A.D., działającego jako pełnomocnik wnioskodawczyni A.D.1 Z treści wniosku adw. A.D. wynikało, że wyrażenie zgody na pociągniecie do odpowiedzialności karnej sędzi M.D. umożliwi A.D.1, ochronę praw w postępowaniu karnym, w związku z popełnieniem przez sędzię M.D. przestępstw z art. 231 § 1 k.k. Należy zważyć, co następuje. Wniosek o wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi M.D., złożony przez adw. A.D. nie spełnia warunków do merytorycznego rozpoznania. Jak stanowi art. 80 § 2b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych - jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej nie odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w Kodeksie postępowania karnego lub jest oczywiście bezzasadny, prezes sądu dyscyplinarnego odmawia jego przyjęcia. I ZPI 41/22 2 Zgodnie natomiast z treścią art. 13 k.p.k. uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie, należy do oskarżyciela. Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, nie jest tak, że jak wynika z treści wniosku, to pozytywnie rozpoznany wniosek o wyrażenie zgody na pociągniecie do odpowiedzialności karnej, umożliwia złożenie do sądu prywatnego aktu oskarżenia. Podstawowym obowiązkiem wnioskodawcy w postępowaniu immunitetowym jest bowiem wykazanie legitymacji koniecznej dla rozpoznania wniosku. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, powyższe nie byłoby możliwe do udowodnienia bez uprzedniego złożenia aktu oskarżenia. Występki z art. 231 k.k. ścigane są z oskarżenia publicznego. W przypadku przestępstwa, o którym mowa udowodnienie posiadania statusu oskarżyciela posiłkowego lub subsydiarnego wymaga przedłożenia odpisu aktu oskarżenia. Zatem możliwość uruchomienia procedury immunitetowej wymaga udokumentowania dokonania jednej z tych czynności. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, jak również z samej treści wniosku wynika, że A.D.1 nie przysługuje formalnie status oskarżyciela, którego nabycie uprawnia dopiero do wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, wobec nieudowodnienia przez pełnomocnika A.D.1 - adw. A.D., że posiada ona status oskarżyciela, należało odmówić jego przyjęcia. I ZPI 41/22 3